Home Info Rebellion Media Contact Links Sponsoring
  Logboek Foto's

Interviews

   

LOGBOEK 2006:

Woensdag 9 augustus

Bijen "Officieel" afscheid van de familie. Plan is dit weekend vertrekken. Eerste etappe richting Engeland. Nog een paar klusjes en dan ga ik.
Helaas valt alles tegen en de regen valt onafgebroken. Alles duurt langer dan verwacht, tegenvallers. Bijvoorbeeld: Om het dek stroever te maken: verf met suiker aanbrengen.
Een goed idee, dat vonden alle bijen in Hellevoetsluis ook.
Dat moet dus anders, weer vertraging!
De hoes van mijn spinnaker is verdwenen. Blijkt bij mijn achtergelaten rommel te liggen. Op zolder bij mijn zus. Ophalen voor vertrek.
 

Dinsdag 22 augustus

Eindelijk weg, na veel uitstel en vertraging nu toch vertrokken. In mijn zak een lijstje "onderweg te doen!!" Gisteravond kwam Peter met zijn boot "Falga". Samen laden we mijn boot vol, om 03.00 ga ik slapen. Om 06.00 weer op, laatste spullen erin, afval weggooien en sleutels inleveren. Afscheid nemen van de werf, mijn thuis van het afgelopen jaar. De Falga, vaart mee tot de sluis. Jan komt me uitzwaaien en nog wat fotos maken.
Ik kruis het slijkgat uit, veel wind staat er niet. De voorspelde NW is W en krimpt. We laveren de nacht in. Mijn laatste gadget, een AIS radar blijkt goud waard, THANX Jan. Ik weet nog niet hoe ik waypoints in mijn nieuwe GPS zet. Gebruikshandleiding biedt uitkomst. Eerste nacht geen slaap genoten, ik besluit een dag te gaan slapen in Nieuwpoort. s' Ochtends arriveer ik pas. Ik zeil tussen de pieren door. De motor staat standby, maar blijkt niets aan te drijven. Wat the F!*k. Alles aan de kant. Ditchkit, overlevingspak en jerrycans vliegen de kajuit in. Een ruk aan het aandrijfgeval en de motor doet het opeens. Goed, gelijk repareren, daar gaat mijn slaap! Ik kan niets geks vinden, wel lekt mijn schroefas behoorlijk, ook dat nog. Afijn. Koop een boot………….!
Wat een leuk land is België: hartje zomer staat er een oliebollenkraam. Slaap de middag en ga uitgebreid douchen. Oef.
Morgen 5-6 Bft met heel veel regen en onweer. Leuk. Voorspelling voor daarna: amper wind, veel regen. Snel naar het zuiden, hier word ik niet vrolijk van.

 
Falga
De
Falga
Nieuwpoort
Nieuwpoort

 

Donderdag 31 augustus

Zo beste mensen eindelijk in Falmouth! Na vijf dagen en nachten kruisen, was ik wel toe aan een douche en wat slaap. Sinds het vertrek uit Nederland zit er een hoofdletter W in de wind. Al sinds het begin vaar ik aan de wind!
De eerste dagen na Nieuwpoort te weinig wind. Bij Duinkerken lag ik 8 uur te dobberen. Toen eindelijk de wind opstak ben ik overgestoken. Noordelijker dan gepland maar ja wel wind, dus even van profiteren. En wat voor wind, met zonsondergang en keihard Neil Young op raas ik naar Engeland met 7.5 knoop, zo is zeilen eigenlijk best wel leuk. "Keep on rockin in the free world!!"

 
Paul in het Kanaal

[Top]
 

 

Vrijdag 1 september

Nu weet ik dat je de shippinglanes loodrecht moet oversteken, toch kon ik het niet laten om 15 graden vals te spelen! Na al het getreuzel van vanmiddag, moest ik gewoon wat inhalen. Mijn smoesjes voor de kustwacht had ik al helemaal uitgewerkt. Ja ik had teveel zeil op en dan loeft die boot enorm op en dat kan die stuurautomaat niet aan! Reven in een shippinglane? Dat lijkt me nogal onverantwoord! Ja en de rest is toch echt stroom hoor, springtij!!
Afijn eenmaal aan de overkant wordt de wind zo zwak dat ik met laveren en stroom tegen, stationair geparkeerd ligt voor Folkestone. De hele nacht overstag gaan met 2 bft en de volgende ochtend nog steeds op dezelfde plek! Maar goed, stilstaan is beter dan achteruitgang. Toen was het dus opeens windstil en besluit dan maar in ieder geval Dungeness te ronden op de motor (sukkel). Regent knetterhard en zicht is niet veel. Hé hé eindelijk in het Kanaal. Beetje wind, beetje geen wind. Komt er een bootje met nogal officieel uitziende gasten op me afvaren. Denk ohh snel het België vlaggetje voor het Engelse vervangen. Daar ging het ze dus niet om maar ik lig midden in een militair oefengebied en ze gaan zo schieten! Nou als je maar niet raak schiet vind ik het prima, hihi. Vonden ze minder leuk geloof ik. U moet weg! Das lastig want er is geen wind en de motor is oververhit, maar als je twintig minuten wacht dan zet de stroom me net buiten het gebied en dan laat ik een anker vallen. Vonden ze dus ook geen goed idee. Ze gaven me dus een sleep. Vijf mijl naar het westen, mooi. Thank u, bye bye.

 
Sleep Sleep

Zaterdag en Zondag te weinig wind om lekker weg te komen. Pas maandag gaat het blazen, de hele dag 6- met twee uurtjes 7 Bft tussendoor, het valt me op hoe makkelijk ik hiermee nog aan de wind zeil. Op de oceaan lukt het met zeven niet meer omdat de golven dan te hoog worden. Maar zolang deze niet boven de mast komen is het goed te doen. Comfortabel is natuurlijk anders. Wat verkeer betreft wordt het steeds rustiger, kan dus langer gaan slapen, 20 i.p.v. 10 minuten. Met de AIS slaap ik ook makkelijker, zet gewoon het alarm. Piep, de Queen Mary 2 komt op je af, wakker worden! Kijk naar buiten en inderdaad daar komt dat drijvende vakantiepark op me af varen. De weersvoorspelling klopt gelukkig niet zo met de realiteit, verrassend!? Maar wel goed, anders had ik nog meer regen gehad.
De hele dag groen water op dek heeft ook voordelen. Je weet namelijk gelijk of de boot lekt. In mijn geval op minimaal vier plekken. Schoorsteen, luik, wandputting en boven de VHF, drup drup. Dat is pas klote.
Naar mate ik meer West kom hoe minder last ik van de stroom heb. Ik reken uit dat ik met gemiddelde snelheid 's nachts aankom in Falmouth, daar heb ik geen zin in. Besluit dus maar wat gas terug te nemen. Dit blijkt moeilijker dan gedacht. De boot vaart dus al met bovengemiddelde snelheid van 6.5 kn. Een rif erin 6.0 kn, nog een rif 5.5 kn hoe kan dat nou weer. De boot blijft maar blazen, buiswater mept me de hele dag in mijn smoel. Het voorzeil is nog geen 9 vierkante meter, kan nu echt niet kleiner. Het waait maar 5 Bft. (of 6) De stroom tabellen zeggen dat het niet aan hun ligt. De boot is op tilt. Niet te stoppen, gaat dan maar door. Kook met veel moeite voor het eerst een maaltijd op deze tocht. Eet mijn pasta in de kuip en bewonder alle sterren aan de hemel. Als ik de kust nader besluit ik te gaan bijliggen. Overstag, fok bak laten staan en de helmstok vast. Welterusten.

 
Falmouth Falmouth

6 september

Nog steeds in Falmouth, nog steeds druk aan het klussen maar ook druk aan het ontspannen! Vandaag is het wasdag. Met een rugzak vol met stinkende en dampende was naar de wasserette. Van de week verder nog zeil aangepast, motorpaneel herbevestigd en een valzak gemaakt. Ook ben ik naar de kapper geweest, dat was alweer zes jaar geleden. Het lange haar begon me echt te irriteren, zit altijd in de weg, mijn wetsuit sluit niet goed meer af. En overal in de boot haar. Nu een heleboel e-mails sturen. Sorry mensen voor de korte berichtjes! Donderdag vertrek ik naar de Canarische eilanden. Weet niet of ik stop in Portugal. Het is 1400 mijl naar Las Palmas, dat is dan minimaal twee weken op zee. Dus tot over 3 weken ofzo.

 
Paul met lang haar Paul met kort haar
 

[Top]
 

Donderdag 7 september

s'Ochtends print ik weerkaarten uit (Falmouth - Las Palmas 1400 mijl) en geef mijn laatste ponden uit aan donuts. Terug naar de boot, klaar om te vertrekken. Vuilnis vergeten, kajak er weer in. OK nu echt klaar, haal het anker op en zeil Falmouth uit. Tijd 1300.
Navik doet raar, vind geen oorzaak. De voorspelde NO 5-6 wordt variabel 0-2. En geloof me, er is niets zo irritant als STRONG WIND WARNINGS bij windstilte! Ben pas na donker bij Lizard point. Dan keert het tij, komt de wind en blaas ik ervandoor. De wind is nog steeds niet sterk, tot aan de Scillies vaar ik met gennaker. En toen was hij er opeens, die STRONG WIND.

 

8 september

Afzien, Oost 7 met behoorlijke zeeën. Alles nat, geen zon en voel me niet optimaal. We gaan meer West als ZW maar dat is geen ramp.

 

9 september

Zuid 3. Slaap veel en lees een boek uit. Heb nog een kilo varken buiten de koelkast, dat krijg ik nooit op, maar goed anders hadden ze het weggegooid. Vaar het continentaal plat af, plons.

 

10 september

Zuid 4. Tweede dag aan de wind varen, bewolkt en alles is nog nat, meeste water komt binnen met de zeilwissels.

 

11 september

Zuidwest 3. Eindelijk kan ik mijn koers behouden. Het begint ook warm te worden. Het zonnetje wil nog niet winnen van de wolken. Ik slaap veel maar ben toch continue moe. Heb geen fut voor normale dingen. Ben erg slordig met wachtlopen. Vanaf nu geen gezeik en iedere zes uur posities in kaart brengen. Gaan niet snel 4 kn maar wel de goede kant op.
Nog steeds geen dolfijnen of walvissen gezien. Vreemd, Klaas telde er 2000 een paar weken terug.

 

12 september

Vannacht zeer moe. Te moe eigenlijk. Slapen wil deze reis nog niet zo lukken. Mijn accu bleek opeens helemaal leeg!! Maar ja wat wil je, al vijf dagen geen zon. En vandaag weer niet. De wind is nu West, maar wel heel vervelend soms bft2 soms 5. Tussen de buien in klapperen de zeilen en in een bui ligt de boot op een oor onbestuurbaar. En dan zoek je een tussenoplossing die er niet is.
O ja, leuk nieuwtje vandaag eerste vliegende vis aan dek gevonden, eigenlijk ben ik daar nog te noordelijk voor. s'Middags gaat de wind liggen en breekt de zon even door. Bijliggen en opruimen. Ik hoor walvissen, ook zie ik fonteinen de lucht ingaan, maar de joekels zelf die niet. Ik was me (voor het eerst) en kook pasta. s'Avonds begint het pas weer te waaien. De barometer daalt en daalt.

 

13 september

Aan de wind stuiteren met 40 graden helling de hele nacht. Weinig geslapen maar niet meer moe. s'Ochtends ruimt de wind. Luister muziek. Het regent als nooit tevoren in 2 seconden volledig doorweekt. Een school dolfijnen zwemt langs.

 

14 september

Halve wind, goede snelheid maar nog steeds regen. De val schiet los van de Genua tijdens zeilwissel en verdwijnt hoog in de mast. Doe een poging om in de mast te klimmen maar wordt op dek niveau al gelanceerd. Ander keertje maar, het is geen noodgeval. Gebruik nu de reserveval.

 
Bootje Deining

 

15 september

Ruime wind. De vervloekte fokkeboom verdwijnt overboord. Poging om hem te redden faalt, ben hem opeens kwijt, mogelijk snel gezonken? Das kut kan ik mijn zeilen niet meer fatsoenlijk uitboomen. Spiboom is te lang.

 

16 september

Bel Pa met satphone om Roel te feliciteren, heb zijn nummer niet eens. Wat erg. Muziek luisteren en wachten op wind. 0600-1500 geen zuchtje wind. Dan ZW3. Een Frans zeiljacht roept me op. Ze spreken geen woord Engels, dus communicatie gaat helemaal mis. Waarom leren die lui nou niet gewoon eens wat Engels? Rebellion blablablabla, Parlez vous Anglais? over, Non Francais blablablablablabla. Gast blijft tegen me lullen. Je ne sais pas monsieur over, blablablabla. Heeft ie nou echt niet door dat ik er niets van begrijp. Blablabla. Bon voyage et ooievaar, Rebellion OUT. Klik, rot op!

 

17 september

Wordt vanochtend wakker met een blauw oog! Gevochten met zeemonsters? Nee te fanatiek uit bed gesprongen om zeil neer te halen. Was het touwtje vergeten dat mijn slingerzeil omhoog houd. Tja. Heb trouwens heel raar gedroomd vannacht, en onthouden. Ik nam deel aan een amateur race in opblaasbare open 40's!? We voeren Zuidelijk bovenop een honderden meters hoge vloedgolf langs Portugal, toen Zweden! en vervolgens Bulgarije?? Heeeel raar. Rustig dagje verder, lees een boek.

 

18 september

Bakstag wind, gennaker op en chillen. De temperatuur wordt al wat beter maar nog steeds bewolkt. Ik scheer me en was haar en lijf. Lees een boek en eet Noodles.

 

19 september

Lekker weer, West1 gennaker op max. 2kn. Veel schepen.

 

20 september

Vang een Dorade. Lees een boek uit (nr3). Net als ik de vis wil bereiden gaat het harder waaien ZW5. De boot stuitert zo teveel, moet afvallen wil ik mijn vingers er niet afsnijden. Na eten koken terug op koers. Stuiter, stuiter, stuiter!!

 

21 september

Wind neemt af en ik vaar aan de wind verder met de Gennaker. Lezen. Tegen middernacht verdwijnt de wind.

 

22 september

De hele dag windstil, leg 2 mijl af de goede kant op door stroming. Een zeeschildpad komt op bezoek en later een school dolfijnen. Lees een boek uit(nr4). Op 9 mijl afstand ligt de Sanko Spring al de hele dag stil. Waarom doet hij dat? In de zon is het heet. 2100 wind! Gen op, slapen.

 
Dorade Schildpad

 

23 september

Nog steeds wind wel uit een rothoek WZW, scherp aan de wind Genn, Genua , fok. Lees de hele dag. Om 2000 is het nog precies 100 mijl naar Las Palmas! Dan zou ik dus voor donker in Las Palmas kunnen zijn. Met een gemiddelde van 5 knoop ben ik er al om 1600. FF doorzetten.

 

24 september

0200: Wind verdwijnt, shit waarom nu?
0220: Wind terug, gen op.
0600: Nog 50 mijl te gaan.
0900: Wind verdwijnt weer, hellup. Gooi mijn crackers in zee om de zeegoden over te halen mij nog één dag wind te geven.
0930: De goden houden van hartkeks, de wind is terug uit het Noorden! Grote Genua op en voor de wind kruisend naar Gran Canaria! Joepie.
1030: Land in zicht.
1215: Nog 15 mijl tralala
1715: Anker valt, Plons!!
De ankerplaats is erg vol, ik lig heel dicht bij andere boten, niemand is blij met me. Maar ik wil ook een beetje beschut en aan het strand liggen. Ja toch? Ja maar die meneer heeft vijftig meter ketting uit omdat hij al twee keer heeft gekrabd. Moet die meneer maar een fatsoenlijk anker kopen, opzouten!!

 
Land in zicht Las Palmas

[Top]

 

25 september

Lekker geslapen, geen bootjes geraakt. Ga nu inklaren gisteren was zondag en dan gaat men naar de kerk of met de jetski varen. Internetten, altijd leuk.

8 oktober

Zondag, twee weken ben ik nu in Las Palmas. Wat ik gedaan heb? Nou niet veel. Beetje aan mijn boot geklust, beetje gezwommen, gewandeld en heel veel gekletst met mijn buren. De tijd vliegt. Ben ook nog niet klaar om te vertrekken. Mijn tijdschema heb ik ook radicaal omgegooid. Niet in vier maanden naar Patagonië zeilen maar in 16. Een jaartje extra dus. Waarom? vier maanden is haasten en ik ben niet rond de wereld aan het zeilen om te haasten! Niet dat ik dat niet eerder had kunnen bedenken, maar mijn redenering was als ik maar in de Pacific ben dan kan ik niet meer terug als het geld op is. Althans dan is Australië dichterbij dan Holland. Maar ik denk dat ik het wel kan redden. Met extra tijd ook de mogelijkheid om onderweg wat bij te klussen. Dus zes maanden Brazilië (op het strand liggen) en dan een half jaartje Beunos Aires (Spaans leren en werken), dan naar Patagonië. Tralalalala.
Vandaag met Sue, mijn buurvrouw mijn huik vergroot. Ze heeft een hele grote boot met twee kinderen, een man en een naaimachine! Gaat zoveel sneller dan met de hand. Gisteren kip gegeten, dat was meer dan twee maanden geleden, ze heeft ook een oven!
De afgelopen dagen ben ik weer begonnen met klimmen. Drie dagen achter elkaar. Heb nu overal spierpijn.

 
Klimmen 1

 
Klimmen 2

 
De ankerplaats is bezaaid met nationaliteiten. Vnl. Fransen en Engelsen, ook veel Duitsers, Scandinaviers, Polen, Zuid-Afrikanen. Maar geen kaaskoppen, erg verassend. Er was even een catamaran op de ankerplaats met Rotterdam erop. Even wezen buurten, wat een ruimte! In de marina lag ook nog een Hollands bootje "de Fuga" nog kleiner dan de mijne met Erwin & Nienke aan boord. Aardige lui, die gewoon even lekker aan het genieten zijn. We hebben uren zitten lullen, erg gezellie. Maar wel een beetje mooi weer zeilers. Is misschien maar beter ook met dat zwaar beladen bootje. Ze hadden nog nooit aan de wind gevaren! Varen van haven naar haven als de gribfiles mooi weer voorspellen en als de zeilen klapperen, starten ze de nieuwe motor. Tja, zo kan het ook. En tot mijn verbazing is deze manier van varen geen uitzondering maar regel! De grootste grappenmakers zijn de ARClui. Laten hun boot naar Las Palmas varen. Steken dan al worstjes etend de oceaan over in groepsverband en laten vervolgens hun 50voet Bavarias oid op een schip terugtransporteren naar Europa!! Waar moet het heen met de wereld?

 
Ankerplaats


De ankerplaats is een soort drijvend dorp. Met twee kampen "De Fransen" en "De rest van de wereld" met als ongewenste vreemdelingen "De Spanjaarden" (de locale bevolking)! Af en toe ruzie maar vooral een hoop gezelligheid en geroddel.
Geroddel over bijv. Jacques Cousteau, die iedere ochtend in z'n naakie (met muts op) yoga oefeningen aan dek doet. Het leven is simpel in het dorp. Maar Las Palmas zelf is niet al te spannend. Veel te druk met auto's. Maar wel de laatste stop waar je alles krijgen kan. Dus klussen en bunkeren. Na Las Palmas zullen de dorpelingen elkaar hier en daar nog wel tegenkomen. Er gaan opvallend veel boten naar Senegal en daarna Brazilië. Ook een paar naar Patagonië. Maar het is nog vroeg in het seizoen dus de massa die naar de Carieb gaat moet nog komen.

 

9 oktober

Maandag, gaap, weer slecht geslapen. Af en toe komt de deining de haven binnenrollen en dan gaat mijn bootje behoorlijk tekeer. Ik word dus af en toe wakker. De boten om mij heen blijven redelijk stil liggen maar zijn minstens 2.5 keer zo zwaar (vanaf zes ton), sommige wel tien keer zwaarder. Tank met mast heeft dan toch zijn charme. Wat zal ik vandaag eens doen? Deze e-mail naar Leo sturen. Leo doet de website bijhouden. Ik ben daar veel te lui voor, bovendien weet ik net hoe je een computer aanzet.
Douchen, heb ik al vier dagen niet gedaan, maar dat compenseer ik door dagelijks te zwemmen. Ik kan dan ook met trots vermelden dat ik het schoonste onderwaterschip in het hele dorp heb. En dat zonder anti-fouling!! Eco solid werkt, al zullen sommige dat niet willen geloven, omdat ik het spul gekregen heb. Om het verschil te kunnen waarnemen heb ik mijn roer wel in de koper a-fouling gezet en de aangroei daar was veel erger (zeker 10x). Terwijl daar toch ook meer waterdruk is. Ik maak het onderwaterschip vanaf nu voor iedere grote etappe schoon en zal het vervolgens bij aankomst fotograferen.
Vandaag ga ik brood halen. En geld pinnen, is verdorie alweer op! Honderd euro in twee weken. Daar moet ik eigenlijk een maand meedoen. Hiervan 40 euro aan bootspullen, dat houdt blijkbaar ook nooit op. Koop nooit een omvormer bij de Makro want dat ding heeft kuren. Kon mijn laptop niet laden, ik heb nu een omvormer van 12 naar 19 volt gekocht en kan nu wel altijd computeren. Verder vandaag naar de klimwinkel vragen over de nationale sportklimcompetitie. Blijkbaar is die volgende week. Ik hoop daar een paar oude bekende tegen te komen. En dan misschien mijn huik afmaken want gisteren raakte het garen op!
Vet drukke dag dus, en iedereen maar denken dat ik een beetje aan het chillen ben.

 

Dinsdag 17 oktober

Weer een week voorbij en nog steeds in Las Palmas. Wat is er gebeurd? Maandag loop ik door de haven, komt Jacques Cousteau naar me toe en stelt me voor aan een meisje dat hem vergezeld. Paul dit is Laure, nou doei ik moet boodschappen doen en hij fietst weg. Daar sta ik dan. Ze vraagt waar ik heen ga en ze vertelt dat ze aan het liften is. Ze wilt ook naar Brazilië. Ze heeft al een boot gevonden een supergrote catamaran, maar de eigenaar is een oude chagrijn. Ze is al een week aan boord, maar hij zegt niet veel. "Nou dan ga je toch met mij mee", floept er opeens uit mijn mond. Maar dan moeten we eerst praten, dus we babbelen wat, ze vraagt naar mijn ervaring. Ik vertel over mijn kleine boot: zonder comfort, rolfok, koelkast, douche, enz. Ik vertel haar dat ik alleen rijst en vis eet. Op dat moment komt ze wat vrienden tegen en komt er een einde aan het gesprek. "Ik wil je boot wel zien", zegt ze. Ik zeg dat ze morgen langs kan komen. "Maar ik heb geen rubberboot kan je me ophalen?". "Hoezo, je kunt toch zwemmen.". Ja, maar…. Doei …. Nou die zie ik nooit meer, denk ik. Ik ga naar de winkels, alweer vergetend dat het hier siësta is.
Volgende dag maak ik de boot schoon, het is de hoogste tijd en stel je voor dat ze langs komt!
Ik zit eind van de dag bij de buren thee te drinken, als er een rubberboot naar de Rebellion vaart. Ze heeft een lift gevonden. Ik laat haar de boot zien, ze vindt het wel heel klein, nu heeft ze een cabine met eigen badkamer. Maar dat boeit haar eigenlijk niet. De volgende dag trekt ze bij me in.

 
Laura aan de was
 
Paul aan het repareren
 


Dat is dus alweer een week geleden, het is nu erg gezellig aan boord, maar ik moet nog wel wennen aan mijn nieuwe situatie. Ze spreekt vloeiend Spaans en dat is wel makkelijk. Samen gaan we naar de markt waar ze veel groente en fruit koopt. Ik eet sinds een week heel gezond en regelmatig, mis mijn M&M's. Zaterdag zijn we naar de Spaanse sportklimcompetitie geweest. Hier kwam ik mijn vriend Toti tegen, die erg verbaasd was om mij te zien. Hij heeft het alleen superdruk met de wedstrijden. Hij is directeur van de Spaanse sportklimfederatie. Hij vertelt mij over zijn seizoen in de Himalaya, nieuwe route op Baltoro towers. 2000 Meter bigwall in capsule style. Over G1 en G2 (bergen).
Verder zitten we vooral op de boot. Hebben de laatste klussen gedaan en nu hoeven we alleen nog maar boodschappen te doen. Morgen gaan we klimmen. Vrijdag gaan we naar de Kaap Verden.

 

Donderdag 26 oktober

Nog steeds in Las Palmas, we wilden morgen vertrekken, maar de voorspellingen zijn net als een week geleden: kloten. Dus weer een week uitstel. Afgelopen vrijdag toen duidelijk werd dat we niet gingen zeilen, besloten we het eiland te gaan verkennen. Dus tent en slaapzakken ingepakt en de bus naar San Mateo genomen en toen gaan liften. Er stopte een oude Volvo. Een man genaamd Juan neemt ons mee. Hij heeft de auto opgeknapt en gaat voor een testrit. Hij heeft geen registratiepapieren of verzekering, zijn werk is de Guardia Civil ontwijken en bier drinken. We geloven hem want hij is volgens mij een beetje dronken. Maar Volvo's zijn sterke autos en de gordel doet het. Hij brengt ons waar we heen willen want hij heeft toch niets te doen. We willen naar Roque Nublo een zeer populaire rots die op alle ansichtkaarten pronkt. Juan woont al 54 jaar op Gran Canaria maar is nog nooit bij de rots geweest!! Hij besluit met ons mee te gaan. Op zijn sloffen sjokt hij achter ons aan en stopt elke vijf minuten om een sigaret te roken en zijn haar te kammen. Op de top nemen we afscheid wij gaan picknicken en hij gaat terug naar zijn auto. Een volgende lift in een klein autootje, de jonge chauffeur rijd alsof hij in een rally zit, met piepende banden neemt hij iedere haarspeldbocht. Even later staan we aan het eind van een dorp met de duim omhoog.

 
Klim Klim
[Top]


Er stoppen twee auto's maar ze komen klimmen en kunnen ons dus geen lift geven. Maar als we willen kunnen we ook klimmen. Oke. Het is reuze gezellig. En aan het eind vragen ze of we bij hen willen overnachten. Maar eerst gaan we uit eten. De volgende dag weer klimmen en 's avonds droppen ze ons in de haven. We nodigen ze uit om maandag avond bij ons te komen eten. We moeten iets terug doen: ze hebben alles voor ons betaald dit weekend. Ze zijn dol enthousiast, ooh dan maak ik een pasta en ik een cake en ik tortillas en neem ik de wijn mee etc etc. Nee wij koken! Maar daar willen ze niets van weten. Dus maandag avond volgt een feestje met negen man op de acht meter Vega. Vette lol.

 
Feest Feest


Alexandro bied aan om ons de volgende dag met zijn landrover de mooiste plekken van het eiland te laten zien. Graag. We nemen Lia mee, een ander Frans meisje, dat we onderdak bieden nadat haar droom ruw verstoord werd door de waarheid. Al drie maanden heeft ze contact met een zeiler via internet, hij schetst haar een droomreis voor en vertelt allemaal mooie verhalen. Ze heeft haar baan en huis opgezegt om naar Brazilie te varen. Bij aankomst komt ze er al gauw achter dat de beste man een hele grote leugenaar is die zijn hele leven verzonnen heeft en hele andere plannen heeft. Vooral met haar!
Het word een hele mooie dag. Wat een heerlijke afwisseling van de drukte in Las Palmas. Wat een schoonheid.
Woensdag avond gaan we met z'n allen uit, het is goed om lokale vrienden te hebben want ze kennen de betere plekkies. Vandaag kwam Jorge een fles rum langs de boot brengen. Die vond je toch zo lekker? Uhmm ja man. Wat een heerlijke lui!! Komend weekend weer klimmen? Ik hoop het.
Met Laure aan boord gaat het prima, het lijkt er op alsof ze er altijd al is geweest. We hebben een ovenpan gekocht en ze leeft zich helemaal uit met cake en brood. Ik help haar vervolgens met opeten! Ze wordt alleen een beetje moe van het Engels praten. Vanaf vandaag ieder dag een uur Spaans- en Franse les.
 

Wij

Tyrolien
Na drie weken uitstel ivm weer zijn we dan uiteindelijk vertrokken. Weekend voor vertrek zijn we nogmaals met onze nieuwe vrienden de bergen ingegaan. Het was onCanarisch weer. Zaterdag regen, regen, regen. Zondag beter maar nog te nat om te klimmen we hebben toen een tyrolien gebouwd. Je moet toch iets? Bij terugkomst in Las Palmas bleek het hier nog harder geregend te hebben. De Zodiac stond helemaal vol met water!! Bijna waren de peddels weggespoeld. Later horen we dat het ook heel hard gewaaid heeft. Nu wachten op goede wind.
Elke dag gezellig ergens anders eten. Iedereen wacht!
Zaterdag is minder gezellig. In de haven ligt een groot roestend zeiljacht, met een geflipte eigenaar. Deze gast heeft zoveel ketting uit dat hij de halve ankerplaats onveilig maakt en al verschillende boten heeft beschadigd. Iedereen gaat voor hem aan de kant maar daar ben ik te bijdehand voor. Ik slijp wat beitels en bind die aan een geïmproviseerde boegspriet. Op deze wijze, als hij mij weer raakt, kras ik al zijn nieuwe verf eraf. Moet hij maar wat ketting innemen. Drie weken was hij niet in de buurt, ketting haakte waarschijnlijk achter rots en nu zit hij boven op ons. Hij komt ons al snel bedreigen met rechtzaken en politie. Want hij was er eerder! Beleefd vertel ik hem hoe ik erover denk. Een half uur later is hij terug met een groot stanley mes. Hij probeert mijn boegspriet te vernielen en zwaait met zijn mes als ik te dicht bij kom. Twee gedoseerde klappen met mijn nunchaku en hij ligt gestrekt in zijn bijboot! In paniek vlucht hij en breekt de hendel van zijn buitenboord. Op veilige afstand van mijn boot, schelt hij de hele boel bij elkaar. Bedreigt me honderd keer met de dood want hij is rijk en kent mensen en …………… Gaap!
s'Avonds feestje op Catamaran van Jaques Cousteau. Vijftien Fransen, een kaaskop en een hond. Ik versta de helft niet, maar dat vind ik niet erg want die Fransozen hebben altijd heerlijk eten. Ik praat met de hond.

 

Zondag 5 november

Laure zeilt Zondag ochtend 11:00 we halen het anker op en ik stoot mijn wreef. Handig. Een halve tennisbal op mijn voet is het gevolg. Goede start! We zeilen aan de wind naar de Noordkust richting Tenerife. De hoek om en Gennaker op. Mijn voet doet erg auw en Laure kan gelijk beginnen met alle zeilhandelingen. Dat doet ze overigens goed. Gelukkig steeds meer wind. Uiteindelijk 5 bft en we racen de nacht in. Bij de "acceleration zone" neemt de wind toe tot 30 knoop en de zee wordt wild. Knetter leuk om 4 uur in de ochtend.

 

6 en 7 November

Eenmaal aan de zuidkust van Tenerife en de wind verdwijnt. Twee dagen lang geen wind en af en toe regen. Ons plan om naar het eiland Gomera te gaan laten we schieten. Door het gerol voelen we ons niet optimaal. Ik kanker op alle weermannen. Drie weken wachten op passaat wind en nu dit!

 

8 November


Eindelijk passaat. Vandaag klokken we 122 mijl. Eindelijk onderweg. Maar nog steeds bewolkt we hebben zelfs trui aan!

 

9, 10 en 11 November

Passaat zeilen en brood bakken. We doen s'nachts om de beurt 3 uur wacht lopen. Aangezien we al 4 dagen geen ander schip hebben gezien, wordt het al snel 3 uur wacht slapen. Hey wake up its your turn. Oké snurk. We zijn echt lui. Maar genieten volop. En doen ons ding, ik lees in drie dagen twee boeken met samen 1300 blz. uit. Laure is daar niet blij mee. Ik beloof morgen wel met haar te praten.

 

12 November

Verse vis
Bloedheet. Om af te koelen gooien we af en toe een emmer zeewater over onze kop. Probeer te vissen maar vang slechts een plastic zak! Ik besluit voor de lol de spi te hijsen voor meer snelheid en stabiliteit. Het werkt. De boot ligt ook compleet in de schaduw van het zeil. He is het bewolkt? Nee, dat is de spi! Joepie.


 

13 November

Almost there. Voor de derde keer verlies ik een vis! Ik baal, ik had Laure gezegd dat ik altijd vis vang. Niet dus. We dreigen midden in de nacht aan te komen dus moeten gas terug nemen. Wil ik niet want we gaan als een speer met die spi. 6.2 knoop gemiddeld. Fuck de Genua. Laure is het echter zat. De Navik heeft problemen met de spi dus sturen we al twee dagen met de hand. Vooruit dan maar. We kruisen ruim voor de wind af, richting Ilha do Sal.


 

Dinsdag 14 November

kaap verden vlag
Zonsopgang, drie vulkaan kegels en wat dolfijnen. 8:00 Aankomst in Porto da Palmeira. Plons, anker valt naast Deense Albin Ballad. Twee Franse vrienden komen langs en geven ons alle belangrijke info. Inklaren, internet, water, douches, geld wissel en boodschappen.
Welkom in Afrika, inklaren gaat met een hoop papierwerk en stempels. Internet is duur, weinig mail, feestje in Amsterdam, leuk! Water halen bij een centraal punt, met jerrycans in de rij voor de kraan. 6 cent per 20 liter. Kinderen vechten om de kraan. Met 60 liter water slof ik terug naar de boot. Geld wisselen bij een chinees in een supermarktje. Waar je ook gaat ter wereld de chinezen beheren er supermarkten. Fruit en groente zijn hier amper te krijgen, en onbetaalbaar, ik denk echt dat de lokalen leven van maisbrood en vis.
Toch zien de mensen er gezond uit. Vroeg naar bed.

[Top]

Zoutmijn
 

15 November

Vandaag met onze Deense buren Bo en Maria en bemanning Martin, het eiland verkent. Voor 4,40 euro per persoon de hele dag een privé taxi. We gaan naar een zoutmijn. Naar het strand aan een baai waar we de komende dagen gaan ankeren om wat te klussen en te chillen. Dan naar het grootste stadje Vila do Espargos. Het is niet echt gezellig hier. Er is enorme armoede en je wordt continue lastig gevallen door iedereen die je wat wilt verkopen. Laure word aangevallen door een mafkees omdat ze haar fanta niet wil afstaan! En tegelijkertijd rijden er allemaal nieuwe pick up trucks over het eiland. Geld is er blijkbaar wel. Nu nog eerlijk verdelen, kunnen ze de zeilers met rust laten, want die blijven zo ook weg.

 

16 November

Vertrekken uit de drukke haven, verplaatsen ons naar een drie mijl brede baai, waar nu drie boten liggen. Beter zo. Snorkelen en kleding wassen.


 

17 t/m 23 November

Al een week voor anker!! Alles gedaan wat we moesten doen o.a. muggennetjes gemaakt voor Africa, buiskap gestikt, website ge-update en allerlei kleine dingen. Twee dagen was ik ziek, iets verkeerds gegeten, Heel veel gelezen. Een brood gebakken. Althans geprobeerd! Had te heet water bij de gist gedaan welk gelijk stierf ofzo want rijzen deed het niet, gevolg een hele grote koek. Maar wel eetbaar (en hard). Morgen terug naar stadje om uit te klaren.


 

24 & 25 November

Terug naar Palmeira om uit te klaren en water te tanken. Ook heb ik een berg boeken te ruilen. Deze keer liggen er opeens drie Nederlandse boten. Een Beneteau, een staal ding met twee masten en een grote boot uit Stellendam "Blue Spirit". Ben is Fransman en Carolien heeft het heel druk met de twee kleine kinderen: Nils en Mira. We eten samen en lenen wat films. Besluiten hierdoor nog een dag langer te blijven. 5 films op één dag wat een pret.

 

26 November

Varen spoedig naar Boa vista, ruime wind later half. Best een ruw zeetje. We hebben stroom mee dus gaan lekker snel. Laure begint te hyperventileren als er een grote haai naast de boot opduikt. Later zien we de grootste zeeschildpad ter wereld. Althans dat denken we. Ik wist niet dat die beesten zo groot als varkens werden.
Eenmaal bij Porto de Sal Rei, slaan de golven op het gelijknamige eiland meters de lucht in. Ik kan me niet voorstellen dat we rustig kunnen ankeren. Eenmaal de hoek om zien we dat dat klopt. Varend tussen het eiland en een bank waar de golven op te pletter slaan zien we de boten achter hun ankers van de hoge deining surfen. Gaaf. Op alle boten staan mensen op het voordek naar hun ankers te staren alsof ze allemaal net aankomen. Niet zonder reden de een na de ander begint te krabben en moet herankeren. Ik vaar tussen de boten door en gooi mijn anker (Bruce almighty) in slechts vier meter water. De schat graaft zich gelijk in en wij kunnen gaan dineren. In de kuip want dit is dikke pret. Paniek heerst over de VHF en langzaam vlucht de meute met hun veel te kleine ankers naar zee.
Walvis1
 
Walsvis2
 

 

27 November

Van de achttien boten die er waren bij aankomst zijn er vandaag nog vijf over. Laure wil ook weg, maar ik ben er van overtuigd dat het beter word.
Het waait te hard om te roeien, dus krijgen we een lift van onze buurman. Hij heeft dezelfde dinghy maar met BBM. Het is een waar labyrint om bij het strand te komen. We zoeken onze weg tussen de brekers, alledrie zijn we doorweekt. Het lijkt goed te gaan tot we opeens een grote witte muur op ons af zien komen. Houd je vast!!! Alledrie duiken we in de boot. De golf breekt en de Zodiac wordt bijna dubbel gevouwen. De motor breekt los van zijn steun en valt boven op mijn been. Auw. Gelukkig is de boot niet omgegooid. We peddelen snel weg, terwijl buurman de motor weer monteert. Eenmaal op het strand lachen we ons te pletter. Ik loop nu wel een beetje mank. Internetten en wat brood kopen.

 

28 November

Beetje humeurig vandaag. Ik slaap de hele ochtend. Laure pakt de kajak en gaat naar het strand. Door de aanhoudende golven en sterke wind is het onmogelijk om met de zodiac te gaan. Dus om de beurt.
 
kajak
 
bergjes
 


 

29 November

Vandaag heb ik de Kajak ik ga naar het dorp maar er is niet veel te zien. Het grote plein doet me aan beelden van Normandie in 1944 denken. Lijkt of er een bom is gevallen alleen de kerk staat er nog. Internetten en een pizza halen. Moet hier een uur op wachten! Er zijn mooie huizen, prachtig geschilderd aan de voorkant, de achterkant is steen en cement. Alles in het dorp wordt beheerd door Italianen. Alles is tweetalig. Witwas eiland? De mooie stranden zijn ontzettend vervuild, overal afval en puin.

 
bom


 

30 Nov - 3 December

Het klaart wat op, we zwemmen veel en verder eigenlijk niets. Ik wacht op beter zicht onderwater omdat ik wil duiken naar een wrak en wil speervissen. We ontmoeten Dave, hij heeft veel gevaren in Afrika en verteld ons zijn verhalen. Als we vragen of we malaria tabletten moeten slikken. Kijkt ie ons aan. Nee man, malaria is het beste wat me ooit is overkomen, ik was stoned voor een maand!! Malaria the best drug on earth. Tja zo kun je het ook bekijken. De Blue Spirit is er nu ook en weer lenen we films, gooi mijn harde schijf vol voor onderweg.

[Top]

 

4 December

We gaan. Het water is troebel gebleven en van deze fantastische duiklocatie hebben we niet kunnen genieten. Ook laat ik nog even een anker op mijn teen vallen. Maar dat is allemaal niets vergeleken met die Fransoos die nu logeert bij de buurman. Hij is op de klippen gelopen op de Noordkust. Hij sliep door zijn wekker en de stuurautomaat zette hem netjes af op het strand maar niet voordat zijn kiel, roer en mast afbraken. Weg 10-meter boot, niet verzekerd. We varen weg met een mooie dag. Ruim windje. De zee is echter ruw, we vangen eindelijk een vis.

 

5 - 13 December

Bij zonsopgang varen we Baia do Tarrafal in , we zijn allebei enthousiast, dit is mooi. Mijn teen is ondertussen paars.
Het dorp is typisch voor de Kaap Verden. Een impressie: Vanaf de boot nemen we de zodiac en varen naar het strand. De deining breekt er en soms worden we gelanceerd. Het moment dat je voet aan wal zet komen er allemaal jochies naar je toe die tegen betaling wel even op je boot willen letten. Vervolgens moet je ze uitleggen dat dat niet nodig is. Dan vragen ze om geld of wat je ook bij je hebt. Als je water nodig heb moet je even zoeken. Er is een hotel waar je mag tappen maar alleen als de baas er is, en die is er bijna nooit. De centrale watervoorziening doet het alleen op bepaalde tijden. Uiteindelijk als de nood hoog is charter je wat van die jongens die dan tegen wat betaling water zoeken. Internet: de computer van het internetcafé is kapot. We worden doorverwezen naar de plaatselijke basisschool, de telefoonlijn ligt er uit of we later terug kunnen komen. Dat gaat vier dagen zo door. Tot we van een semi locale Fransman te horen krijgen dat je ook kunt e-mailen bij de videotheek. Eindelijk, de computer is erg traag, maar we hebben de tijd. Dan valt de stroom opeens uit. Uhhm is dit normaal? Even vragen, soms tien minuten soms een paar uur oké. Buiten lopen de kippen en biggen over straat. Af en toe kinderen met een aapje aan de lijn. De mini-mercados zijn precies dat, maar je kunt er de basisdingen halen, brood en eieren (zelf de doos meenemen). Buiten verkopen vrouwen bananen en kokosnoten. Terug op het strand, komen de jochies er weer aan. Of we vis willen kopen.
De tijd vliegt dus blijkbaar hebben we het naar ons zin.We zwemmen en lezen en af en toe klussen. We besluiten het dek te verven waar dat nog niet gedaan was. Het suikerproject heeft de beste antislip ooit opgeleverd!
Maar ik wil mijn tweecomponenten verf bewaren voor reparaties. Van de werf had ik nog twee potjes Sikkens antislip dekverf meegekregen. Het resultaat is heel mooi en de antislip werkt goed, "mits het droog is". Lekker handig op een boot!! als het nat is gaan we dus nog steeds op ons bek. Sikkens bedankt!
Hier is het water wel helder en we gaan een dag speervissen, ik vang na uren zoeken een prachtig beest, maar niet voordat ik aangevallen werd door een andere vis, vette jaap in mijn duim. We nodigen onze buurman Erwin uit en eten het monster op. De Kaap Verden trekken vooral Franse zeilers. In de baai liggen 9 boten, 8 Franse en een kleintje uit kikkerland met aan boord een meisje uit Parijs.

 
duik1 duik2


 

14 - 17 December

Onder zeil varen we weg, ons doel een baaitje 10 mijl verderop. De passaat brengt ons er snel heen. Het is behoorlijk exposed dus parkeren we de boot tussen twee ankers. Al snel komen de kinderen naar ons toegezwommen. Mogen we je vismolen lenen? Nee. Heb je geld? Nee. Heb je wat te eten? Nee. Moeten we iets halen? Wil je het dorp zien? Heb je T-shirts, heb je een taxi nodig? Nee nee nee nee! Waarom niet? Uhh, we moeten schoonmaken! Zullen we helpen? Uiteindelijk dringt het tot ze door dat er bij deze touristas niets te halen valt en gaan ze weg. s'Avonds wordt het druk, vissersboten komen lossen, crew ophalen en ankeren. Door de zeer beperkte ruimte en het drukke komen en gaan doe ik geen oog dicht die nacht. Laure slaap als altijd als een blok. De vissers zijn allemaal heel vriendelijk en respecteren ons fragiele bootje. Ze doen hun werk met harde reggae tunes. Het lijkt wel feest om op die boten te werken. De volgende ochtend varen we weg. De wind stopt ermee en we drijven langzaam terug naar het Noorden. Gelukkig is het uitzicht fantastisch en krijgen we bezoek van walvissen en zebravissen. In 24 uur leggen we 20 mijl af. Als we wakker worden, is Laure het beu, er is nog geen zuchtje wind en ze wilt toch echt vandaag aankomen want morgen (zondag) is alles dicht. En het is maar 14 mijl. Goed, ik start de motor en we blazen weg, de muziek keihard om het geluid van de motor te overtreffen. Na 8 mijl stop ik de motor om te koelen. En zowaar begint het te blazen. Aan de wind varen we naar de haven van Praia. Plons het anker valt. Iedereen waarschuwt ons goed op te letten want hier worden iedere dag toeristen beroofd (gezellig). We lopen door het havengebied en voelen ons niet echt op ons gemak. Eerst melden bij de havenpolitie en weer hetzelfde nutteloze formulier invullen. Als we vertrekken komt hij ons achterna gerend, om te vertellen dat we s'avonds niet over straat kunnen en maakt een grijpgebaar naar zijn keel. Leuk stadje! We vinden een internetcafé maar geen brood. Terug bij de haven gaan we naar onze dinghy en er komt een vent vertellen dat ie op onze bijboot heeft gepast, nou bedankt! We moeten betalen. Laure zegt dat ie een echte baan moet zoeken, ik geef hem 50cent en we roeien van de kant, hij is boos want hij wil meer. En roept dat als we morgen terugkomen hij onze bijboot zal vernielen. Op de ankerplaats ligt de grote catamaran waar Laure eerst bemanning was, we bezoeken de eigenaar. Hij is alleen hierheen gekomen, maar in zwaar weer heeft hij de latten van zijn grootzeil gebroken en het doek geschuurd. We eten en gaan slapen. Op de kade begint een muziekfestival. Iedereen wilt erheen, maar niemand durft. De volgende dag gaan we boeken ruilen. Onze Spaanse buren zijn gisteravond beroofd, ze konden hun eigendommen terugkopen! Morgen wegwezen.

 

18 December

Uitklaren, douane duurt lang en bij de politie zijn ze onze papieren kwijt, maar alles komt goed. We gaan nog even wat eten halen. We komen onze Franse buren tegen. Ze zijn al eerder in Afrika geweest, maar gaan nu naar de Carieb. We mogen hun oude kaarten wel hebben. Ook komen we onze Spaanse vrienden weer tegen, ze vertrekken morgen naar Brazilië. Ze zijn flink aan het bunkeren en vragen hoeveel brandstof wij plannen voor de Doldrums. Ik zeg "30 liter". Ze kijken ons vol ongeloof aan: zij hebben duizend liter. Ik leg ze uit dat we alles zeilen. Het jongste bemanningslid zegt dat als hij een boot had hij het ook zo zou doen, dit tot ongenoegen van de schipper.
Als we de boot klaar maken komt de Franse buurman even zijn oude kaarten brengen. Ze zijn inderdaad oud en ik geef de voorkeur aan kopieën van nieuwe, toch nemen we ze mee. Het zijn oude militaire kaarten die niet alleen het water, maar ook het land gedetailleerd weergeven. Heel erg gaaf. Onder zeil varen we weg, de Spanjaarden klappen. Er is veel wind en we reven en hijsen de werkfok. Met 65 graden wind koersen we richting Sierra Leone. We gaan lekker snel en we hebben het al snel naar ons zin. Wel zijn we beide een beetje zeeziek.

 

19 - 21 December

Drie dagen aan de wind, nat en koud (windchill). Onze koers zet ons teveel zuid dus gaan we een keer overstag en na 60 mijl naar het noorden terug naar stuurboordboeg en recht op Dakar af. We zitten alleen maar binnen en lezen en slapen. Laure vindt aan de wind maar niets. De oceaangolven doen ook flink hun best om het ons moeilijk te maken. We worden heen en weer gesmeten. Laure beland boven op de kachel die vervolgens half afbreekt.. We zien weinig schepen, wel veel vliegende vissen. Lig je net te slapen… bam flap flap. "Your turn!" Weer die nattigheid in om de vis te redden. Zo'n klein dek en toch weten ze het iedere keer te vinden. Er beland er zelfs een in de radarreflector!

[Top]

 

22 December

Land!! "Rot op, een minuut geleden zag ik niets". "Kijk dan blinde kip." "Ik zie niks." "Daar!" "Verrek, ik ben echt kippig." We varen recht op Dakar af en de zee word steeds rustiger, de speakers komen naar buiten en Bob gaat op. Overal vissersbootjes om ons heen, sommige vragen sigaretten. Dakar is gaaf, we kruisen de baai in langs Goree eiland waar vroeger de slaven werden verhandeld. Dan tussen de tankers en containerschepen naar de jachtclub.
Hier aangekomen zien we de Taurus; de boot van Andreas die hier helemaal niet naar toe zou komen en varen erheen. "Andreas, you son of bitch, show yourself". Hij komt naar buiten en is even verbaasd om ons te zien. Het anker valt "plons" en we gaan thee drinken.
Andreas had zwaar weer en veel schade en is nu uitgeweken naar Senegal. Hij heeft zijn zeilen gerepareerd en vertrekt morgen naar Brazilië. We gaan douchen, brood halen, we verschonen ons bed en slapen diep.

 

23 December

De Navik heeft een plastic armpje (jointed connector), dat snel breekt. Heb beide reserve-armpjes al verspeeld. Moet een alternatief bedenken, want zonder armpje moeten we zelf sturen. Er is teveel wind voor Andreas om te vertrekken, dus helpt hij met brainstormen. Als Oostblokker en ex-Sovjetsoldaat is hij van nature een talent in improvisatietechniek. Al snel komen we met een plan. Dan neemt de wind af en nemen we afscheid "Tot in Brazilie". Andreas vaart alleen, zijn stuurvaan is erafgeslagen door een golf en nu vaart hij door zijn zeilen te trimmen. Zijn zware kits is hiervoor uitermate geschikt, met weinig boten zou je dat zo kunnen doen. Laure gaat aan land en doet de was, later maken we gretig gebruik van de wifi verbinding, al valt die iedere keer uit.

 

24 December

Crêpes als ontbijt, net als we beginnen te eten komt het jacht Kitkat binnen. We maakten ons al zorgen want ze waren eerder vertrokken uit Praia. Ze komen nu twee dagen later aan en dat met een boot van bijna twaalf meter. Ze snappen er niets van dat wij zo snel zijn geweest met onze veel kleinere boot en die verschrikkelijke golven. We nodigen ze uit voor ontbijt. Ze schamen zich een beetje als ik vertel hoe we optimaal gebruik hebben gemaakt van stroom en weersvoorspelling. Als ze vertellen dat ze zelfs gemotord hebben, veranderen we maar van onderwerp. Ik maak de armpjes voor de Navik, Laure maakt een cake voor het kerstfeest. En ik zit de hele middag op het internet om mijn hotmail adressenbestand bij te werken. s'Avonds een kerstfeest met mensen van de zeilclub en voornamelijk Franse zeilers. Er ligt een compleet lam op de barbecue, verder heeft ieder schip iets meegenomen om te delen. Het feest is best saai en we gaan vroeg terug naar de boot.

 

25 December

Na de jointed connector kwam ik nog een probleem tegen en toen nog een en nog een. Ik besluit de complete Navik eraf te halen en een grote onderhoudsbeurt te geven. Na al die jaren van gebruik vertoont bijna ieder onderdeel speling. Dat leidt tot een onnauwkeurige en inefficiënte werking. De hele dag ben ik bezig met asjes en lagers te vervangen, alle moeren aan te draaien en alles te smeren. Alles is nu weer zo goed als nieuw. Ik ben echter wat scheuren tegengekomen in het aluminium profiel dat de pendulum vasthoud en het is maar een kwestie van tijd tot dat afbreekt (waarschijnlijk in zwaar weer wanneer het het slechts uitkomt). Laure doet de rest van de was. s'Avonds een gevecht tussen twee prostituees om een klant (in de watertaxi). Ze waren het niet eens over de verdeling van de boten!

 

26 December

Vandaag samen met de Engelse bemanning van de Kitkat naar Dakar. We gaan samen want Laure spreekt als enige Frans. Drie uur lang zijn we bezig voor twee stempels. Dan gaan we de stad in en splitsen we op, de stad is vies en de luchtvervuiling gigantisch. De bevolking is vriendelijker als op de Kaap Verden en minder opdringerig al proberen ze je van alles te verkopen. Al snel komen we er achter dat er niets te krijgen is in Afrika. En normaal voedsel is stervensduur. Laure wordt boos als ik voor vijf euro twee paprika's koop. Had niet goed omgerekend. Laure's ouders hebben een pakketje opgestuurd met spullen en cadeautjes. Het pakketje ophalen op het postkantoor was helemaal lachen. Postkantoor 1 nee je moet naar een ander postkantoor, afijn andere kant van de stad postkantoor 2 nee om de hoek, postkantoor 3 nee in de haven. Eenmaal bij postkantoor 4 konden ze het pakketje niet vinden, mogelijk is het er nog niet. Doodmoe zijn we en willen terug naar de haven. Alleen vandaag had de president besloten om rondjes te gaan rijden in de stad. Overal zijn wegen afgesloten en overal militairen die de boel in de gaten houden. De stad is één grote file, twee uur lang zitten we in de taxi. Vervolgens drie kwartier lopen voor we eindelijk terug zijn, een koud biertje in de club doet ons goed.

 

27 December

Vandaag naar Goree eiland. De ferry is erg duur dus we nemen Rebellion. Twee vrienden van de catamaran van Jaques Coousteau (lees Las Palmas) gaan met ons mee. Ze heten Jaques (niet de kapitein) en (Sha)Kira. De één gepensioneerd Fransman en de ander een Duits meisje opgegroeid in Normandië. We zeilen weg en al snel zwakt de wind af. Maar we blijven zeilen en wrikken. Voor het fort gooien we ons anker uit. We peddelen naar de haven. Het eiland is sprookjesachtig. Door de zwakke wind is het al laat en gaan we eerst eten. Dat gaat helemaal mis. Alle bestellingen gaan mis, bestel je patat krijg je rijst. Bestel je kipfilet met lokale saus krijg je kippenpoot zonder saus. Als de andere uitgegeten zijn, komt mijn bestelling er aan. De buren hebben nog steeds niets … na anderhalf uur! Het Boababsap is trouwens heerlijk.
We gaan naar het slavenhuis, ooit gebouwd door de Hollanders. Hier werden vroeger slaven verhandeld. Een respectabele oude man geeft een speech. Al snel begint hij me mateloos te irriteren, wat een vertekend beeld geeft hij van de geschiedenis. De blanken zijn slecht en de zwarten zijn allemaal slachtoffers en slecht behandeld. Als hij voor de zesde keer de holocaust in één adem met de slavernij noemt en klaagt dat de Joden zoveel aandacht krijgen en Afrikanen niet, heb ik er genoeg van. Later zie ik hem weer in zijn kantoor, waar hij trots vertelt dat hij heeft gevochten in Vietnam! Aan de muur hangen foto's waarop hij handen schudt met Gadaffi, George Bush en de Paus! En maar zeuren over mensenrechten. We wandelen door de nauwe straatjes en genieten, want het is echt mooi. We vluchten voor de verkopers van nutteloze troep. Aan het eind van de dag zeilen we terug. Net voor donker valt het anker weer. We eten op de catamaran (altijd feest). Shakira knipt Laure's haar.

 

28 December

Vandaag lekker aan het klussen, de verwarming gemaakt en een nieuw schootblok gemonteerd, Jaques trok de oude gisteren verrot. Tot ik plotseling misselijk werd en de rest van de dag in bed lag en de hele baai vol kotste. De andere hebben niets dus het zal de kip wel zijn geweest, zij hadden vis.

 

29 December

Laure is naar Dakar voor wat boodschappen en malariatabletten. Ik ben aan het uitzieken.

 

30 December

Relaxdag. Gisteren toen Laure naar de stad ging voor wat boodschappen kreeg ze een lift van een ambulance. De arts nodigde haar uit om morgen Tabaski te komen vieren, ik mocht mee. Tabaski is het traditionele islamitische nieuwjaarsfeest. Iedere familie slacht een of meer schapen. Dat gebeurt op de traditionele manier door het beest de keel door te snijden. We spreken een tijd af voor morgen.


 

31 December

Tussen 11:00 en 11:30 zouden we voor het station staan. We verlaten de jachtclub en gaan op zoek naar een taxi. Geen taxi's, de straten zijn kompleet uitgestorven. Shit dat wordt lopen. Dan zien we een bus. Rennen. We halen het net. Gaat de bus naar het centrum? Ja! We vinden een plekje, en hebben het gevoel dat we de verkeerde afslag nemen. Nog een keer vragen. "Ja naar het centrum". Oké zal wel een omweg maken om mensen op te halen. We rijden door de sloppenwijken en komen daar ook op onze eindbestemming. Iedereen stapt uit. Wat? We gingen naar het centrum! "Dit is het centrum". Dikke lul drie bier. Discussie heeft geen zin. Dus lopen we maar verder, de straten zijn stoffig en uitermate vies, gelukkig is er bijna geen verkeer, dus kunnen we enigszins ademhalen. Een half uur later zijn we bij het station. Het is 11:35. We wachten en zijn bang dat we hem gemist hebben. We gaan op zoek naar een telefoon. Een vriendelijke pompbediende leent ons zijn mobiel. We krijgen instructies. Nu een taxi zoeken. Dat kost ook een half uur. We geven het adres en de taxi vertrekt. We rijden tien minuten later langs de jachtclub! Bijna twee uur stof happen en weer op dezelfde plek uitkomen. Als we in de buurt zijn kunnen we het huis niet vinden en lenen weer een mobiel. Ass (zo word ie genoemd) en z'n neef halen ons op. We hebben het keel doorsnijden gemist, maar dat vinden we niet zo erg. Op de televisie zien we de beelden en worden al misselijk, vier volwassen mannen zitten op een schaap en snijden met moeite, het bloed spuit eruit. We eten op de vloer, mannen en vrouwen gescheiden, Laure mag bij de mannen zitten. Nog nooit zo veel vlees gegeten. Na het eten en wat geklets, is het afgelopen en gaat iedereen op familiebezoek, wij met Ass terug naar de boot. Ass is nog nooit op een boot geweest. We eten koekjes en het is bloedheet. We geven hem een Destiny childs cd die mijn broertje ooit heeft laten liggen en die ik nog nooit beluistert heb. Laure gaat aan de slag en maakt een grote Couscous schotel voor het feest. Ik ga naar de club. Om 6 uur zou een locale vriend langs komen maar hij verschijnt niet. Als we de boottaxi roepen en aan boord stappen, weet Laure er aan de andere kant weer af te vallen. De hele Couscous schotel is vervolgens vissenvoer. Laure is zeiknat en het water hier heel vies. Dus terug aan boord, douchen, ik hoef niet zo nodig terug, maar Laure wel. We nemen deze keer een fles wijn mee. Het feest is erg saai, nog erger dan het kerstfeest en we besluiten naar de boot te gaan en een film te kijken. Onze vriend Souleman is er nog niet, dus dat reggae feest zal ook wel niet doorgaan. Om één uur s'nacht komt de boottaxi: "Er is een gast voor jullie". Zeg maar dat we slapen. Laure is pissed off.
Dinghi
 

[Top]

 

vervolg jan - mrt 2007

Laatst bijgewerkt op 15 augustus 2008