Home Info Rebellion Media Contact Links Sponsoring
  Logboek Foto's

Interviews

   
LOGBOEK 2008:

April 2008


Beste lezers,

Ik ben ff terug in Kikkerland, en alleJezus wat is het hier koud. Mijn bootje ligt nog op het droge in Buenos Aires. Vanwege de uitgelopen werkzaamheden heb ik de Zuidelijke zomer gemist om door te varen naar Patagonie, bovendien is mijn geld redelijk opgeraakt. Dus even werken en in Oktober weer terug en verder varen.
Ik werk nu als maat op de twee-mast klipper "De Bontekoe", ligplaats Bataviahaven Lelystad. Dus als je deze 34meter platbodem voorbij ziet varen, ff zwaaien!! De eerste werkweek, sneeuw, hagel, vorst en harde wind, ben geloof ik iets te vroeg terug gekomen. Ik heb nog wat foto's belooft van de verbouwing. Bij deze, laatste weken hard gewerkt om onderwaterschip klaar te krijgen, bij terugkeer kan ik er nu snel in en hoef dan geen woonruimte meer te regelen. Argentinië was een goede plek om een tijd door te brengen, helaas had ik het zo druk met de boot dat ik veel te weinig heb gezien en gedaan. Ben in een half jaar niet een keer buiten de stad geweest. In oktober heb ik nog zo'n twee maanden werk aan de boot voordat ik naar het zuiden vaar.

 
buquebus F123

F120 IMG 1547

 

Juli 2008


Twee Man??

Jazeker, voor deze zware etappe ben ik al een tijdje op zoek naar een maatje. Acht maanden met Laure was zo'n positieve ervaring, dat ik eigenlijk vanaf nu meer met z'n tweeën wil zeilen. Aangezien ik in Patagonia ook wil ijsklimmen is alleen gaan al praktisch geen optie meer. Dus ik plaatste een advertentie op o.a.
www.omtezeilen.nl

Beste zeilers/klimmers,

Ik ben op zoek naar een ervaren bemanningslid (m/v) met tijd, passie en een portie lef. Voor een grote tocht in een klein bootje onder koude, natte en algemeen waardeloze omstandigheden. 27 voets boot van Buenos Aires naar Puerto Montt (Chili).

1e etappe:
December 08 - maart 09: Buenos Aires naar Ushuaia
Mooie maar zware tocht langs de Oostkust van Argentinië, goede gelegenheid om zwaar-weer ervaring op te doen, incl. uitstapje Kaap Hoorn.

2e etappe:
Juni 09 - november 09: Ushuaia naar Puerto Montt
De Chileense Fjorden verkennen in winter. Alles onder zeil, gemiddeld 20 mijl per dag (tegen heersende wind en stroom), buitengewoon doorzettingsvermogen vereist. Voor deze etappe zoek ik iemand die ervaring heeft met ijsklimmen of serieus bereid is dit te leren.

Persoonlijke eigenschappen:
Fysieke goede conditie, redelijke zeilervaring (papiertjes boeien me niet), geen (ochtend)humeur, niet snurken, geduldig, eerlijk, natuurliefhebber, non smoker.

Kosten:
Zelf je ticket betalen!
Eten, brandstof en havengeld delen we, reken op 200 euro p.p.p.m.
Kosten persoonlijke uitrusting

Persoonlijke uitrusting:
Droogpak
Zeilpak
Laarzen voor winter
Geschikte kleding
Slaapzak (synthetisch)
Ijsklim uitrusting (etappe2)

De boot is in goede conditie maar slechts uitgerust met het noodzakelijke. Let dus Op!!!
Géén: reddingsvlot, EPIRB, radar, SSB, dieselmotor, warme douche, full time kachel, lekker eten, internetverbinding, bed langer dan 180cm, stahoogte boven 178
Wél: boekenkast, muziek, Iridiumverbinding, redelijk nieuw tuig, nieuwe b.b.m., kayak, avontuur van je leven, beeldschone natuur

Alleen serieuze reacties gaarne!


Een aantal reacties volgde, de meesten haakten al snel af na eerste gesprek. Bleven er drie geschikte kandidaten over, de keuze was eigenlijk niet eens zo moeilijk.
Eén persoon was overtuigend enthousiast en zelf druk bezig met het idee van een boot te kopen en weg te zeilen. Zijn naam: Maarten, een oud-huisgenoot van een van mijn beste vrienden Peter. Via een anonieme site vind je iemand die je al kent, kleine wereld.
De komende maanden zullen wij samen druk bezig zijn met ons project. Gisteren is Maarten al vertrokken richting Schotland voor een paar weken zeilen (trainen geen vakantie).

Ik zit nu in Amsterdam te plannen en wat geld te verdienen. De website word de komende tijd ook weer wat opgefrist, ik heb het een beetje laten liggen het afgelopen jaar. Voor meer info over Maarten volg Maartens blog.

 

3 november 2008

Buenos Aires, Argentinië

Zo ik ben er weer. Een anderhalve week alweer. In die tijd aan de boot gewerkt. Deze lag er nog net zo bij als eerst, de nieuwe motor was er ook nog en zelfs de accu's waren nog goed. Lia bij wie ik nu logeer heeft er goed op gepast. Dus nu is de boot klaar om het water in te gaan. Ik heb zelfs al een plek geregeld om gratis een week te mogen liggen alvorens ik naar Uruguay vaar om mijn papieren in orde te krijgen.

Alles verliep dus hartstikke soepel, tot vrijdag de voorzitter van de club waar mijn boot op het droge ligt even langskwam. Problemas problemas problemas. Ohh god hier gaan we. Geen week hier zonder gezeik.

Wat is er aan de hand? Nou Oscar, die fijne gozer die alles regelde op de werf is ontslagen omdat ie zijn been had gebroken met een motorongeluk! Huh? Ja!
En nu zijn de club en Oscar verwikkeld in een juridische strijd. De club probeert Oscar een oor aan te naaien, en heeft daar blijkbaar één van zijn klanten voor nodig.
Dus tenzij ik van Oscar een bon met BTW-nummer krijg, laten ze mijn boot niet in het water. Maar nu kan Oscar helemaal niet van zulke bonnetjes schrijven (hij had geen eigen bedrijf maar was in dienst van de club volgens eigen zeggen) en dat weten ze natuurlijk. Later kwam de voorzitter met zijn advocaat die wel een brief zou opstellen, die ik moest tekenen en dan bij het postkantoor aangetekend moest laten versturen! Yeah right! En nu komt de grap, de andere boten die via Oscar bij de club terecht zijn gekomen worden wel het water ingelaten zonder al deze papieren, die betalen gewoon direct aan de club. Blijkbaar proberen ze een niet-wetende buitenlander te gebruiken voor een vies spelletje, daar komt nog eens bij dat ze iedere keer hun verhaal veranderen!

Gelukkig was Esmeralda vrijdag bij mij en spreekt zij beter Spaans, zo hebben we samen deze hele poppenkast mogen aanschouwen, waar we soms krom lagen van het lachen en soms elkaar moesten tegenhouden om geen klappen uit te delen. De voorzitter (vanaf nu hufter) is ook een ongelooflijk arrogante klootzak. Die als hij dronken is (hij is alcoholist) heel vriendelijk is en als nuchter is het bloed onder je nagels vandaan haalt. Niet alleen heeft hij Oscar en zijn neef ontslagen maar ook al hun eigendommen zichzelf toegeëigend. Nu weet ik natuurlijk niet precies wat er allemaal aan de hand is. Maar het feit dat deze hufter weigert te spreken met wie dan ook zonder zijn advocaat en iedere keer zijn verhaal veranderd en Oscar al zijn medewerking verleent en bovendien al jaren bekend staat onder wereldzeilers als een uiterst betrouwbaar en behulpzaam man, vertrouw ik de hufter en zeker zijn dikke advocaat voor geen meter.

Gelukkig heb ik Carlos! Deze goede vriend van mijn vader is mijn grote held. Alles wat ik hier nodig hebt regelt hij. Als ik problemen heb lost hij ze op. Deze man is goud.
Helaas gaat hij vandaag naar New York op zakenreis, maar heeft hij zijn advocaten al toegezegd. Dus maandag ga ik met zijn advocaten naar de politie om te kijken wat er nu echt aan de hand is. Het lijkt mij sterk dat een of andere boerenlul zo maar een buitenlands jacht gegijzeld mag houden. Nou gaat het allemaal goed komen maar juridische zaken kosten, zeker hier, soms heel veel tijd. Laten we maar hopen dat het snel opgelost is want we moeten nog een hoop doen voordat Maarten komt.

 

Esmeralda


What else? Impressies uit Buenos Aires.

Dankzij inflatie en de waardemindering van de euro is alles hier 20-25% duurder dan toen ik wegging. Epa! (Spaans voor Oeps)

Het weer is perfect: nog geen druppel regen, loop iedere dag in korte broek en slippers. De eerste werkdag aan mijn boot, mijn rug zo verbrand dat ik drie dagen amper kon slapen, Epa!

Ik woon nu in een wijk buiten het centrum en ver weg van San Isidro. Iedere morgen sta ik om 6:15 op en neem de bus, dan de trein en vervolgens loop ik nog een tijdje. Dan ben ik rond 8:00 bij de boot, de openingstijd van de club. Voorheen nam ik de fiets maar dat is zo'n gedoe, bovendien zijn de wegen zo slecht dat ik dat niet meer doe. Het probleem met het openbaar vervoer hier is dat er in dit land een tekort is aan muntgeld, en het openbaar vervoer werkt met muntjes die je in een automaat moet doen. Dus niemand geeft zijn munten uit omdat ze die nodig hebben voor de bus: er is overal tekort aan wisselgeld. Dit leidt tot bijzondere situaties zoals laatst toen er een rij van 80 meter voor het loket stond (de enige plek waar je met papiergeld kan betalen) en op een gegeven moment was zelfs op het treinstation het wisselgeld op en mocht iedereen gratis met de trein!

Soms staan er 50 man of zo te wachten op de bus, dan denk je waar blijft die bus nou? Maar dan staan er al twee, het duurt gewoon eeuwen voordat iedereen al zijn muntjes in de automaat heeft geknikkerd. Lang leve de OV chipkaart!!!!

Terug op mijn empanada-dieet (empanadas zijn een soort pasteitjes).

Word weer volop gezoend door mannen, het is hier normaal dat mannen elkaar op de wang zoenen i.p.v. een hand te geven. Iets waar ik nu wel aan gewend ben, maar waar nieuwkomers soms van schrikken. Ik schaam me dood af en toe als er weer iemand heel enthousiast op me afloopt "Paul je bent er weer, smack" en ik heel diep in mijn geheugen moet graven wie het ook alweer is en hun namen kan ik me maar zelden herinneren.

 

14 November 2008

Colonia, Uruguay

Rebellion in het water


Boot in water!

Oke het is gelukt, na een week lang onderhandelen met drie advocaten een hoop frustratie en moordneigingen is het dan uiteindelijk gelukt mijn boot in het water te krijgen. Nu duizend peso lichter, een vette kras op mijn boot en de ergste week van mijn reis wil ik het er eigenlijk niet meer over hebben. Gewoon vergeten. Argentinië is wel een leuk land en overal heb je hijo de putas!

Ik ben vervolgens verkast naar Club Sarandi. Eindelijk woon ik weer aan boord, het is fijn om thuis te zijn, Oost, West thuis best. Mike (Engelse vriend) ligt een paar boten verderop, Claire (Franse vriendin) is ook weer tevoorschijn gekomen. Na een kleine week van boot schoonmaken, optuigen, nieuwe dieptemeter installeren enzovoort, ben ik vandaag in Colonia de Sacramento. Ik heb de oversteek gemaakt met Esmeralda en Stephanie (Italiaans meisje), erg gezellig. Na het stressen van de afgelopen weken en het klaarmaken van de boot in veel te heet weer, ben ik nu dan ook toe aan een korte chill-vakantie.

Paul Esmeralda en Stephanie


Door Esmeralda:

Het is gelukt! Met de skyline van Buenos Aires op de achtergrond zijn we vertrokken naar Uruguay. De deadline voor vertrek stond op donderdag en met enigszins een late start om 1 uur smiddags probeerde we met wind van recht van voren en een ondiepe zee met korte golven voor het donker de haven van Colonia (Uruguay) binnen ter varen. Dat lukte bijna… met een mooie 2 uur snachts hebben wij een prima overtocht gemaakt die ipv 8 uur 13 uur duurde.

Overdag was het geweldig- de zon scheen warm, Stephanie die zonnebruinend op het dak manu chao aan het meezingen was en de complete kust van Argetinie achter ons, het goede leven. Het was een mooie uitdaging om in de eerste paar mijl niet met de boot vast komen te zitten. De zee rond de haven van Buenos Aires is gemiddeld 2.5 meter diep en zandplaten verschuiven regelmatig. Daarnaast is er geen vaargeul met boeien die een duidelijke route aangeeft. Met de tip dat we rechts drie boeien moesten passeren en dan richting de commerciële haven van BA moeten varen poogden we onze eigen route te vinden. Dat ging niet makkelijk want na de eerste 100 meter zaten we al even 5 minuten vast. Uiteindelijk zijn we in dieper vaarwater terecht gekomen (4-5 meter) en konden we ons focussen om zo recht mogelijk de koers te handhaven…… met wat mooie bochtjes was de gemiddelde reeele koers precies de koers die we moesten hebben ;) De warme dag werd beëindigd met een zonsondergang die de stad Buenos Aires in brand leek te zetten…. Geweldig!


Esmeralda Rebellion in Colonia


De nacht was een wat grotere uitdaging… Stephanie werd zeeziek en trok zich voor de rest van de nacht terug met een plastic teil en twee dekens over zich heen. Paul was de held die de teil iedere keer leegde, ons een geweldige maaltijd voorschotelde van tomaat en koekjes en mij de boot leerde besturen door naar het pijltje boven in de mast te kijken en de positie van de boot ten opzichte van de golven te behouden. Dat ging niet altijd goed … soms moesten we een extra rondje varen of twee achter elkaar (sorry Paul ;)) omdat het zeil doorklapte naar de andere kant… de truc was namelijk om zo min mogelijk van de koers af te wijken door zo hoog mogelijk aan de wind te varen. De concentratie met sturen maakte de zeeziekte minder erg, toch heb ik ook twee keer de railing op moeten zoeken. Een volgende uitdaging was met die golven de benzine tank bij te vullen… de motor lekte helaas een 5 liter benzine waardoor we wellicht niet voldoende hadden om de haven binnen te motoren. De boot vulde zich met benzine lucht want met deze swell was het lastig om de benzine van de ene tank naar de andere over te gieten zonder een trechter.

Ondanks de zeeziekte, de korte golven en de benzine lucht was het geweldig om met een volle maan naar nieuw land te zeilen…. Met een stuur in je handen…. Dat is toch erg mooi. Paul navigeerde ons langs een onverlicht vrak die uit het water stak, tussen de eilanden en rotsen door naar een meerboei in een rustige haven van Colonia. Twee uur snachts en tijd om binnen 1 seconden in een diepe slaap te vallen!

 


 

Colonia! Wederom door Esmeralda

Uruguay houdt van buitenlandse zeilers! Alle stempels stonden binnen no-time op onze papieren en alles was relaxed en makkelijk. Perfecte aanmeer plaats met goede douches op loop afstand en geweldige Skies als de zon onder ging. We zijn een dag of vijf hier gebleven, veel uit eten geweest (puree voor Stephanie!), te dure jurken gepast (ez) en Paul weet nog niet wat ie gedaan heeft haha. Een welverdiende vakantie voor Paul want na al die lange dagen werken hebben we dus voornamelijk gerelaxed. Stephanie is met de BoekieBus naar huis gegaan vanwege de zeeziekte en wij zijn een dag later met de zeilboot terug gevaren...

 

De terugtocht verliep goed! We voeren met ruime wind en hadden een gemiddelde van 6-7 knopen. Het grootste gedeelte hebben we met de Genua (bakboord) en het grote zeil (stuurboord) gezeild. Het was ook niet zo warm wat eigenlijk wel heel relaxed was voor de verandering, frisse wind met een warme zon is een perfecte combinatie. Maar sturen moet ik nog beter leren, want met gijpen, stuurde ik de verkeerde kant op waardoor Paul binnen 1 seconde overboord ging, hangend aan een arm. De giek (Esmeralda red.)stuurde terug en de touwen duwde hem uit balans - Waaaaah! Geen goede actie want zonder Paul is de boot toch echt wel stuurloos zeker met een Genua vast op een stok! Gelukkig klom hij net zo snel weer aan boord…. Voldoende adrenaline voor de dag! Een groene boei… een gele boei… en een rode boei… nog even goed zoeken naar de ingang van de haven en we are Home! En Home is Barloviento yacht club- een hele mooie plek om te verblijven. 

December 6, 2008

Goed, alweer drie weken in club Barlovento, hard werkend aan de boot. Drie frustrerende weken, van te hoge temperaturen, absurde bureaucratie en slechte epoxy.

Onze spullen zijn aangekomen maar de douane geeft ze niet vrij. Ze willen 50% importbelasting berekenen, terwijl we het helemaal niet importeren en al zouden we het wel importeren 50% slaat natuurlijk nergens op en is alleen uit de duim gezogen om de vakanties van een paar hoge ambtenaren te betalen. Wij hebben geen 3600,- euro om even onze gejatte waar terug te kopen. Dus er word nu al weer twee weken druk overlegd, zonder resultaat. Wat we van de week gaan proberen is om de spullen het land weer uit te krijgen en te sturen naar Uruguay, of Brazilië, Zuid Afrika?, en dan daar maar even op te halen. Het geeft dus weer een hoop gestress, en ik hoop maar dat mijn frustrerend e-mails Maartens enthousiasme niet hebben weggevaagd.

Morgenochtend halen we hem op van het vliegveld, vandaag nog even de boot opruimen. De kajuitvloer vandaag nog geverfd met een verbeterde anti-slip. De epoxy werkzaamheden (vaste buiskap en benzinetank opslag) die af hadden moeten zijn voor zijn aankomst zijn dus niet af. De reden, slecht hout en Dulce de leche epoxy. Van de week een nieuw merk epoxy gevonden die ongeveer de helft kost van die ik normaal gebruik. De verkoper prees het de hemel in. Nou vond ik die andere erg duur dus dacht, proberen. S’avonds laat nog met zaklamp tussen mijn tanden de buitenste glaslagen aanbrengen op de buiskap. De nieuwe epoxy met de kleur van karamel, op zich al een slecht teken gezien het normaal transparant dient te zijn, was eigenlijk te dik om goed te impregneren, maar ja het zat er al op. Dus doorgaan, het resultaat was erg strak ;)  Alleen……., het harde niet uit, terwijl ik toch echt de juiste mengverhouding had gebruikt. Een dag in de zon laten bakken? Ook geen resultaat, dus alles er weer af met hamer en beitel en slijptol, vijf uur zwoegen. Pfffffffffff…….Twee dagen later 40euro aan materiaal armer kan ik dus weer opnieuw beginnen.

En het goede nieuws…………. Helaas nada, binnenkort weer.

21 December 2008

Ja, maar weer eens een update. Maarten is er dus alweer twee weken, en dat went snel, alsof hij er al maanden is. Het leven is nu een stuk aangenamer daar ik iemand heb om mijn ontevredenheid op af te geven. Nee geintje, het is erg gezellig en het werk gaat opeens een stuk vlotter. Maarten werkt erg snel en dat is wel handig daar hij voor alle vier dingen die hij maakt iets anders sloopt! De boot is nog niet helemaal Maarten proof…….. Gast is ook zo achterlijk groot en zwaar, als hij door de gangboorden loopt helt de boot vijf graden over, dat is mooi kan hij straks lekker veel hiken, in zijn overlevingspak, mp3 op en beentjes overboord, of hangen die dan in het water?

Het weer is niets veranderd, dertig plus graden overdag en geen schaduw, dus om zes uur op om nog wat zonloze uurtjes te pakken. ‘s Nachts is het zo’n achtentwintig graden in de boot, betekent dat de isolatie erg goed werkt, en dat is mooi, maar nu effe niet. ‘s Middags ploffen we neer onder een boom voor de boot, een kleine siesta.

Verder zijn we begonnen met klimmen en hardlopen, drie keer per week om in conditie te komen en even weg te zijn van de boot.

En onze spullen zijn eindelijk bij ons aan boord!!!! Dat  heeft Carlos mooi geregeld. We genieten nu nog van onze kerstkadootjes.

Over ongeveer vier weken moeten we klaar zijn voor vertrek. Maar veel is afhankelijk van de lasser die onze paal moet maken voor de windgenerator. De feestdagen komen er aan en januari is de vakantiemaand hier, dat kan dus allemaal heel lang gaan duren. Gelukkig kunnen wij dan zelf wat gas terug nemen.

We zijn nu begonnen met tuig werkzaamheden, wat echt vooruitgang is. Als we overdag ook konden werken waren we waarschijnlijk al klaar geweest!

Doen we nog wat anders dan werken en trainen? Uhhm, nou eigenlijk niet. We zijn in twee weken een keer naar de stad gegaan. Verder zoeken we af en toe andere gestrande zeilers op, om onze laatste Latino verhalen te delen. Het ene verhaal nog sterker dan de ander, maar altijd waar. Geen van de zeilers is hier uit vrije wil! En alle hebben we als doel hier zo snel mogelijk weg te zeilen. Marcus (Ierse solozeiler) wacht al weken op onderdelen en nieuwe stagen. Mike (Engelse zeiler) moest even uit Brazilië weg blijven om invoer belasting voor zijn jacht te vermijden, is nu na maanden verstoppen deze week terug gezeild naar zijn Braziliaanse vrouw. Henk de Velde, heeft slechts een jaar op zijn nieuwe mast moeten wachten!! Maar hij heeft hem, we zijn van de week even langs gevaren in Moby Dick, onze nieuwe super bijboot. De mast staat nu, wachten op zijn zeilen en weg is ie richting Australia in zijn cruising trimaran Juniper.

Prettige kerst enzo, hier is de boom ook versierd met lampies maar met 34 graden lukt het maar niet om in de kerststemming te komen.

31 December 2008

Nou allemaal de beste wensen enzovoort. Hier gaat alles helemaal toppie!! We mogen niet meer klagen van Carlos dus als iemand vraagt hoe gaat het, fanntasstiiiiiiiischhhhhhh. Desondanks, lukt het maar niet om een betrouwbare lasser te vinden om wat laswerk te regelen voor ons. Aan criminelen geen tekort in dit land maar betrouwbare vaklui…….. De niet laswerkzaamheden lopen voorspoedig en waarschijnlijk kunnen we over drie weken, Buenos Aires de middelvinger geven.

Een oplossing voor de windgenerator mast hebben we al een soort van gevonden. Alleen de giekbevestiging voor de giekophouder moet echt gemaakt worden, en een beetje pronto.

Verder geen nieuws, o mijn nieuwe voornemen voor dit jaar, nooit geen bier meer drinken en heeeeeeeeeeeeeel veeeeeeeeeeeeeeeeeeel ZEILEN verdomme.

Ook namens de knaagdieren een happy new year.

[Top]
 

Laatst bijgewerkt op 1 januari 2009