Home Info Rebellion Media Contact Links Sponsoring
  Logboek Foto's

Interviews

   
LOGBOEK 2009: Januari - April (Oftewel: Buenos Aires - Ushuaia)

1 Februari 2009

WE ZIJN VERTROKKEN!!!!!!!! Ik had Maarten beloofd dat we echt in januari weg zouden zijn, nou dat is gelukt, de 31ste voeren we onder ideale omstandigheden weg uit San Fernando. Na de ondieptes en de vaargeul gepasseerd te hebben, hijsen we de spi en blazen in een rak naar de overkant. Met een gemiddelde boven de zes knoop ben ik blij, de boot is dus niet veel te zwaar beladen.

Een perfecte eerste dag, die Maarten in stijl afsluit door Rebellion foutloos onder zeil naast de meerboei te parkeren en ik hem met de hand kan vastknopen.

We stoppen in Uruguay omdat we Argentinië uit moesten voordat onze visa zouden verlopen. Ons plan om naar Montevideo te gaan heb ik laten varen omdat er te grote golven (2.3m) recht op de ondiepe (2m. llw) jachthaveningang staan. Colonia is echter ook prachtig, echter, zeil je naar Uruguay kom je alleen maar Argentijnen tegen!! Inclusief de buurman uit de club!

 

De laatste drie maanden waren dramatisch. De werkzaamheden duurde weer eens drie keer zo lang, te heet, te nat, te veel muggen, te hoog water, wachten wachten wachten op Argentijnen, en zoeken naar spullen, lekke banden, oftewel altijd wat. Maar de boot is nu klaar, op de boegspriet (de afgelopen week regende het) en de windgenerator (wachten op onderdelen) na. We hebben de boot flink onder handen genomen, binnenkort een fotoverslag…….. Maar nu is dat dus allemaal achter ons, en zijn we begonnen aan onze grote reis. 

Zeven maanden aan de boot gewerkt en zeven maanden in Nederland gewerkt om de verbouwingen te kunnen bekostigen. Een jaartje extra dus (Voor de bijdehante rekenaars onder jullie, ik had sowieso 2 maanden moeten wachten voor de australe zomer). Verloren jaar? Absoluut niet! Weliswaar niet altijd even leuk, twee keer hartje zomer in Bsas epoxy werkzaamheden waren geen pretje, maar het resultaat mag er wezen.

Bovendien, een hoop ervaringen rijker, spreek zelf een klein beetje Spaans, althans slechter dan een 1e generatie Turkse gastarbeider Nederlands. Maar ik kan me overal begrijpbaar maken. “Nodig schroef, deze, vier keer alstublieft”.  

Buenos Aires redelijk leren kennen. Al is het zeker niet mijn favoriete stad geworden, heb ik me prima vermaakt. Een stad waar problemen niet worden opgelost maar worden gecreëerd. Veel ben ik schuldig aan Carlos die mij meerdere malen uit de nesten heeft geholpen. En aan Lia die mij ook op cruciale tijden bijstond. De laatste twee maanden heeft Alejandro, aka mafkees, (foto) ons ook veel geholpen met gereedschappen en computer problemen.

Nederland was ook mooi, al mis ik het niet als ik vaar. Familie en vrienden weer gezien, nieuwe werkervaring opgedaan. In kunstenaarsgemeenschap gewoond in Amsterdam, een geweldige stad. Een lieve vriendin ontmoet……Marktplaats geplunderd van spullen die je hier nooit zou vinden. En een zeilmaatje gevonden.

Op naar de pinguïns.  

8 Februari 2009

We liggen nu in Mar del Plata, het Scheveningen van Argentinie. In een kleine chaotische jachthaven. Op het moment is het superdruk ivm een internationale dinghy competitie. Naast ons liggen zo’n dertig ribs geparkeerd die de hele dag af en aan varen, rustig liggen we hier dus niet. Sinds onze aankomst hebben we nog helemaal niets gedaan. Lekker chillen overdag en s’avonds op stap met onze Nieuw Zeelandse buurman “Phil” die net van de Falklands is komen aanwaaien.

 

De tocht hierheen ging erg voorspoedig. De wind deed het een stuk beter dan voorspeld en we kwamen mooi een etmaal eerder binnen dan berekend, net voor het donker.

Een onweersbui maakte het ons best moeilijk de eerste nacht, draaiende wind, bliksem, veel regen. Beetje irritant als je net wilt slapen. Maarten deed het erg goed voor zijn eerste tochtje op zee en ben blij dat hij alles snel oppikt. Op het ene incident na:  Dat ik zei dat hij in vol ornaat moest gaan slapen en snel aan dek moest komen als ik hem riep.  En hij vervolgens dus zijn laarzen en kleding uittrok en niet snel aan dek kon komen. Wat indirect leidde tot het verlies van de val. Nadat ik hem vervolgens vijf minuten had staan vervloeken. Reageerde hij nuchter, “zullen we anders eerst even het probleem oplossen”

Uhhhm ja, Goed plan. Na die vermoeiende nacht heb ik de volgende ochtend de val weer moeten terughalen, met behulp van kunstaas met veel haken aan het grootval hijsen genuaval vangen en weer naar beneden trekken. Goede techniek, als is het enigszins gevaarlijk. Vervolgens een dag deels moeten kruisen. Laatste dag draaide de wind en voeren we ruim naar Mar del Plata.

Spinnaker gehesen maar dat ging voor geen meter met die chaotische zee. Weer naar beneden en de genua uitgeboomd, dat leverde net zo veel snelheid op.

 

23 Februari 2009

Alweer uhhm twee plus weken hier, wat gaat dat toch snel, nou we zijn nu dus echt klaar na 7 maanden werk!! De boegspriet zit erop en de windmolen ook. Alleen hij doet het niet! Snap er helemaal niets van, heb alles volgens het boekje aangesloten. Hij draait wel en stop ook als je de schakelaar overhaalt maar wil niet meer dan 200rpm draaien, en hij laad pas bij 500rpm!!

Dus we gaan zonder voldoende laadcapaciteit naar het zuiden, gelukkig hebben we olielampen aan boord.

Phil is vertrokken en heeft plaatsgemaakt voor Ryan een Amerikaan tevens klimmer. Gisteren zijn we een dag wezen klimmen met een paar Argentijnse klimmers, dat was fantastisch. Wat een stilte hier op het platteland. Na afloop een asado (BBQ), we aten om een uur 's nachts, vrij normaal hier. Erg gezellig al waren we allemaal helemaal uitgeput.

We denken eraan om woensdag te vertrekken, moet het weer nog even bestuderen.

 

25 February 2009

Mensen, eindelijk is het dan zover, na 5 jaar dromen en werken staan we op het punt naar Patagonie en Kaap Hoorn te zeilen. De boot is er enigszins klaar voor, het stroom probleem is nog niet opgelost, maar de wind is gunstig althans nog twee dagen. Even een paar uur slapen en dan wegwezen.

Ik wil nog even mijn carbon fibre boegspriet aan de wereld tonen, mijn mooiste creatie tot heden, puur composiet en dyneemaJ Al zullen de meeste er niet warm van worden. Hij is superlicht, steekt lekker ver uit en moet mij een veel gunstigere windhoek geven met de genakker. Ik hoop alleen dat de Roaring Forties en the Screaming Fifties hem er niet afblazen.

De boot is opgeruimd, binnen is alles zo gemonteerd dat als we over de kop gaan alles gewoon op zijn plek blijft. Koekjes zijn aangevuld, zeil aangeslagen, op naar de albatrossen.

25 Februari - 19 Maart

Mar del Plata – Stateneiland

Tijd om te vertrekken. Eigenlijk wil ik nog niet gaan er is hier nog genoeg te doen. Maar het is al bijna herfst en moeten toch echt een keer gaan. We zeilen onze box en de haven uit en maken een slag naar zee om de enorme vissersvloot wat ruimte te geven. Vol trots hijs ik mijn gennaker aan de boegspriet en de boot stuift ervandoor. Helaas niet al te lang. Tijdens de eerste gijp die iemand erg onhandig uitvoert komt de gennaker in het voorstag terecht en scheurt. Het gevolg: een jaap van drie meter. Ik ben ontzet, gelukkig weet ik mijn boosheid onder controle te houden en hijs dan de genua maar. Die bij nader inzien toch ook wel erg verteerd is, en ik betwijfel of die Patagonia zal overleven. De eerst drie dagen hebben we geen tot weinig wind. We zwemmen wat, praten met de vogels en verbranden voor de laatste keer in de zon. Althans ik, Maarten krijgt het later alsnog voor elkaar om letterlijk zijn billen te verbranden tijdens een middagje aan het strand! We vervloeken de hitte en smachten naar de kou en de wolken van Patagonië. Een groot schip wijzigt koers om te kijken wat dat kleine bootje toch dobbert midden op zee. Ik merk het pas erg laat op omdat we aan het zwemmen waren. Ik zet de radio aan en ja hoor ze roepen ons op. Ik vertel dat we op wind wachten en bedank ze, toch fijn dat zeelieden naar elkaar uit kijken.

De barometer zakt en stijgt weer met de bijhorende tegenwinden. We hakken tot het zinloos wordt en gaan dan een nachtje bijliggen. Daarna met een verse noorder wind blazen we weer naar het Zuiden. In het donker bereiken we Cabos dos Bahias. Echter de barometer pleurt weer naar beneden en de verwachting is zeker 30 knoop, daar ik geen zin heb om tussen onbekende rotsen door te zeilen, besluit ik de nacht buiten af te wachten. ‘s Nachts waait het weer lekker en we gaan weer bijliggen. In de ochtend draai ik de boeg naar Isla Leones en varen we naar de kust. Echter dan valt de wind weg. De hele dag dobberen we binnen zicht van onze ankerplaats, soms zeilen we even om vervolgens door de stroom weer helemaal terug te worden gezet. Heel frustrerend! Maar aan het eind van de dag brengt een klein briesje ons toch nog naar binnen. Caleta Horno, erg mooi, erg anders. Wat de gids ons echter vergeet te vertellen zijn de 24 miljard vliegen die hier huisvesten, af en toe is de boot zwart! BAH!

Ik ben drie dagen bezig de gennaker te herstellen, Maarten bakt brood en ik probeer te vissen (zonder succes) althans ik schiet een grote vis maar de weerhaak van de harpoen blijft dicht plakken in dik vissenbloed en de vis glijd er weer vanaf. Nu zitten de krabben te smullen van onze vis. Beetje jammer. Maarten gaat op zoek naar water want in mijn poging de boot licht te houden ben ik iets doorgeschoten. We hebben genoeg voor consumptie maar geen druppel meer. Scheren met zout water is geen pretje dus dat doen we niet meer. We vinden alleen brak water. Ik ga ook nog een stuk wandelen met laarzen zonder sokken. Ik had mijn slippers gepakt maar dat was niet voldoende volgens Maarten. Ik dus laarzen gegrepen. En naar wal gegaan. In eerste instantie om naar de rotsen te kijken. Maar toen vroeg ik me af wat voor uitzicht er boven op de heuvel zou zijn. Nog een heuvel, en daarna nog een heuvel en in mijn enthousiasme bleef ik maar over de heuvels rennen tot ik bovenop de hoogste stond met mooi uitzicht en kapot gelopen voeten!! Ik hink de heuvels weer af naar de kayak.
Drie open wonden op mijn voeten precies op de plek waar de laarzen erlangs wrijven, vanaf nu is lopen erg pijnlijk, en wonden genezen niet op zee. Zo stom!

We varen weer Zuid met wisselende winden. Niet erg fijn, we moeten nog inschommelen en voelen ons niet optimaal. We gaan een stormpje tegemoet. Echter met het laatst binnen gehaalde weerbericht blijkt deze iets heftiger te worden als gedacht. Door mijn tactisch varen, zijn we nu ver van de kust verwijderd, dit leverde ons dan wel weer meer wind en een gunstigere windhoek op maar we zijn te ver verwijderd van een eventuele vluchthaven.
Maar no sweat, we willen storm. Storm hoort bij de Furious Fifties en schuilen is voor watjes :) . We bereiden ons zo goed mogelijk voor en hijsen onszelf in onze Gore-tex overlevingspakken. Plaatsen het kotterstag en verwijderen al het overbodige van dek. Beneden wordt alles nog eens extra goed vastgezet. En wachten.

In de loop van de ochtend van Vrijdag de Dertiende, is het zover!! Wat er om ons heen gebeurt, is moeilijk te omschrijven. Je ziet de storm letterlijk op je afkomen.
We zitten beide in de cockpit, en met grote ogen aanschouwen we het spektakel.
En dan is het er opeens. BAM!, boot gaat plat met diepgereefd grootzeil, en mini stormfok (2.7m²). Het bakboord gangboord verdwijnt onderwater en we grappen dat we binnen de vissen kunnen tellen. We gaan bijliggen, de golven zijn nog klein en ongevaarlijk. Zodra ze te erg worden moeten we gaan lopen. Dat is iets wat ik echter wil voorkomen omdat we dan te ver van onze koers worden weggezet. Bovendien duurt de storm dan nog langer. Als het niet anders meer kan zullen we naar de Falklands gaan omdat we daar dan uiteindelijk toch terecht komen. We zitten op de grens van het bijliggen: met vijftig knopen moeten we eigenlijk gaan lopen. Maar ik wil het nog even aankijken. De golven nemen toe, twee keer worden we bijna midscheeps geraakt door een brekende golf. Bijliggen ligt de boot theoretisch aan de wind.
Maarten vliegt door de boot geeft mij een elleboog, de lamp een kopstoot en boort zijn schouders diep in het weerstation. Ik kwam er nog het best vanaf, de andere twee zijn kapot. Aan loef (mijn kant) kan je niet meer liggen of zitten. Drie dagen lang bivakkeer ik op de vloer. De wind neemt gelukkig af tot 9bft, wat een verschil ;) Na anderhalve dag tot 8bft (gewoon rustig). Het raast uiteindelijk twee en een halve dag door. Je kunt weinig nuttigs of leuks doen, de storm is de baas.

En dan is het voorbij, met een westelijke 6 zeilen we weer en nemen de schade op.
Windex kapot gewaaid, luchthapper van dek gespoeld, Valzak kapot gescheurd, weerstation en lamp beschadigd, en alles nat. Meer niet. Toch jammer.

Ons drinkwater is bijna op en we besluiten naar
Stateneiland te gaan om het bij te vullen. Rond de middag van de 16e eindelijk “Land in zicht!!” En wat een land! Stateneiland steekt met zijn scherpe pieken boven de wolken uit, magisch. Pinguïns, zeehonden en albatrossen vergezellen ons. We varen de buitenbaai van Puerto Hoppner binnen en vragen ons af of we wel genoeg wind daar hebben, als een valwind de boot opeens zeer sterk laat hellen en ik razend snel de genua laat zakken voordat hij scheurt. We halen Bruce Allmighty (ons anker) en Sjaak (onze motor) tevoorschijn. De buitenste en binnenste baai zijn van elkaar gescheiden door een zeer smalle passage. Met laag water slechts vier meter breed, Met een flinke deining uit het Noorden en de ebstroom uit het Zuiden is het net een wildwaterattractie uit de Efteling.
Alleen zit ons bootje niet vast aan een rail en zijn de rotsen hier niet van piepschuim..
VOL GAS!! Broem, Sjakie komt tot leven en we schieten er doorheen. Hii Haaaaaaaaaaaa.
We zijn binnen!
 


Landsat Geocover 2000 image van Stateneiland, met links Tierra del Fuego


Eenmaal binnen ontpopt zich een klein paradijs met scherpe pieken en hoge watervallen. Welliswaar nat en koud maar dat doet een Hollander zich alleen maar thuis voelen. We kloten wat met meerlijnen en ankers en gaan chillen.

Volgende dag met de kajak op zoek naar water, das niet zo moeilijk met zo’n giga waterval. We spoelen, wassen kleding en lijf en drinken tot we het uitkotsen. Zoet water rules!!!

Op de 18e Maart is het mijn verjaardag. We besluiten dat vandaag in het teken staat van lekker eten, iets uitzonderlijks op Rebellion. Ik besluit de Iridium aan te zetten om mijn felicitaties in ontvangst te nemen. Piep Piep, Ja berichtjes, maar in plaats van Happy B-day:
REBELLION CONTACT ARGENTINE COASTGUARD IMMEDIATLY!!
Gevolgd door nog zo’n berichtje van de Chileense marine. We besluiten gelijk onze positie te mailen, en onze mailbox staat ook helemaal vol met oproepen van kustwacht en familieleden. Die blijkbaar al op de hoogte is gesteld van onze verdwijning. Shit wat een gedoe, er hangen zelf vliegtuigen in de lucht die naar ons zoeken, ook is er een securite uit gegaan naar alle schepen uit te kijken naar de Rebellion. Wat een ruwe verstoring van onze droomreis. Er is nog een wereld daarbuiten. Nog vervelender is het voor onze familie en vrienden die onnodig in bezorgdheid zijn gebracht, en wat een verspilling van belastinggeld dat hier toch echt veel beter besteed kan worden. Ik had me bewust niet gemeld om een aantal goede redenen. Maar dat ze zo snel gaan zoeken, had ik niet verwacht. We moeten vaker onze satelliettelefoon aanzetten, maar alleen in zijn Pelicase is hij droog en veilig op deze kleine boot. Afijn iedereen is weer op de hoogte. We krijgen vast nog een hele grote preek in Ushuaia. Maar tot die tijd genieten we nog even van de schoonheid van Stateneiland. En laat ik mijn wonden nog even genezen die na tien dagen nog steeds bloeden!

20 Maart - 2 April

We zijn er! In Ushuaia de meest zuidelijke stad ter wereld. Duurde even, maar goed beter te laat dan nooit. We gaan hier nu een tijdje bivakkeren en wachten op de winter en onderdeel van onze windgenerator. We hebben bijna geen stroom meer en leven met olielampjes, de temperatuur is laag maar de kachel doet het, Petroleum hebben ze hier in ieder geval in overvloed, alleen niet erg goed voor de gezondheid. We gaan de komende 2 maanden trainen (lopen, klimmen) en gewoon chillen, af en toe een stuk varen naar de Chileense gletschers en weer terug. In Juni is het plan te vertrekken naar het Noorden en onderweg wat bergen te beklimmen.

Na Puerto hoppner voeren we buitenom naar Puerto Parry, waar we op uitnodiging van de marine gebruik konden maken van de faciliteiten van de basis aldaar. Dat was erg fijn, empenadas, bier, films, douche, en een acculader. Alleen was de baai erg onbeschut, de Noorderstormen die heersde toen wij er waren werden alleen maar versterk het dal in geblazen. Dat gaf een hoop stress. Maar het comfort van overdag was groter dan het ongemak van de nacht. De mannen waren erg aardig (onze leeftijd ook) en we hebben flink gelachen, alleen de communicatie was af en toe lastig. Na een week op mooi weer te hebben gewacht, konden we eindelijk met een NW windje vertrekken. In de le Maire hadden we stroom mee, de wind was in wezen ook mee maar we moesten half sturen om niet te ver weggezet te worden. De passage verliep snel en zonder problemen de volgende ochtend voeren we de Beagle in. Een dagje kruisen en we konden ankeren in een rustige baai. Hier een dag wachten om de volgende front te laten passeren. Laatste dag was hel en misschien wel de zwaarste. De voorspelling zag er goed uit maar de werkelijkheid was kruisen tot aan Ushuaia met hele harde tegenwind. Dit zijn de momenten dat je echt baalt dat je een Albin Vega heb. Aan de wind tegen de stroom, vergeet het maar, we maakten slagen van 70graden over de grond!! Om te huilen. S’avonds zeilde we de haven binnen en lieten het anker vallen. Het feit dat we aan kwamen en het feit dat mijn vriend Stefan met zijn Nunatak was komen uitzeilen om mij te begroeten maakte de dag toch wel onvergetelijk.

Nu zijn we er alweer twee dagen en hebben nog weing gezien. Want wederom hebben we pech met het weer. De haven van Ushuaia is erg beschut behalve tegen oostenwinden, deze waaien normaal gemiddeld 4dagen per maand en nu hebben we dus gelijk de hele komende week Oost wat het toch wel erg oncomfy maakt! Maar we eten onze buik vol met alles waar we de afgelopen weken van droomde en ontmoeten weer nieuwe mensen.

 

[Top]
 

Laatst bijgewerkt op 2 april 2009