Home Info Rebellion Media Contact Links Sponsoring
  Logboek Foto's

Interviews

   

24 Mei 2010

Zo eindelijk in de bewoonde wereld na 10 weken wildernis.
De tocht van Puerto Williams naar Puerto Montt, was precies wat ik had verwacht:
regen, noordenwinden, nog meer regen, stroom tegen, eindeloos kruisen, 10 mijl gemiddeld per dag en af en toe een storm.

Na afscheid in Ushuaia nam Tomy ons nog even mee om over de bergen van Tierra del Fuego te vliegen, een geweldige afsluiter van mijn jaar in Ushuaia. Voor het eerst zag ik de bergen vanuit een heel bijzonder perspectief.





De tocht naar Williams was als altijd supersnel met de wind in de rug.
Na wat vertragingen, feestjes en bureaucratisch gezeur, vertrokken. Omdat ik dus geen dagboek ga schrijven, hier wat samenvattingen, hoogtepunten: Eerste stop Yendagaya, afscheid van Annemiek, Jose en Marcel, door het slechte weer, blijven we een paar dagen en gaan paardrijden en vissen.
Vertrokken uit Olla met lichte tegenwind. Henk Boersma, de pionier-charteraar met de Sarah W. Voorwerk, krijgt blijkbaar medelijden, keert om en biedt ons een sleepje. Uiteindelijk blijven we twee dagen achter de Sarah hangen terwijl Henk ons diep het ijs instuurt. Gewoon twee dagen vakantie vieren voordat de tocht begint in voor mij nog onbekend vaarwater.




Na drie dagen vaart de Anne Margaretha voorbij, een erg groot en super degelijk jacht misschien wel schip. Aan boord naast schipper Heinz en een berg bemanning/passagiers ook Maarten. Na zijn omzwervingen van een jaar door Zuid-Amerika en de Zuidelijke Oceaan, vaart ook hij nu door de kanalen naar het Noorden als afsluiting, ondertussen is hij weer in Nederland. Voor een veel beter en informatief verslag van Patagonia met mooie foto´s raad ik iedereen aan toch vooral zijn blog te lezen dat hij met veel plezier en dedicatie bijhoudt.
Afijn, ook Heinz bood ons een sleepje aan, waarom niet. Bij Caletta Brecknock gooien we de lijn los en gaan we wachten op betere wind.

De komende weken zijn zwaar maar fantastisch, we varen tussen de bergen, zien walvissen, vogels en weet ik het. Af en toe zwaar weer, altijd regen. We vullen de watertank bij door direct onder een waterval te parkeren. We zoeken beschutte baaitjes op en knopen de boot vast aan bomen. De straat van Magellan neemt ons flink te grazen met zijn sterke stromen. Al gaan we zes knoop door het water(kruisend) met drie knoop stroom tegen staan we stil. Erg frustrerend zeker als de wind toeneemt tot stormkracht aan het eind van de dag en je alleen maar om kan draaien.




Eenmaal in Kanaal Smyth nemen de stromen af en wordt het zeilen weer leuk. We passeren een berg wrakken, die nog mooi op de rotsen liggen na honderd jaar.
Op een dag worden we gepasseerd door een groep van 12 (plusminus) tallships komend uit Ushuaia, waar er een internationaal tallship race was. Klinkt interessant maar die misbaksels kunnen helemaal niet zeilen. Ook hier stomen ze hard voorbij.




In Kanaal Sarmiento begint onze “treasure hunting”. Een vriendin die hier eerder passeerde, heeft een kist chocolade verborgen ergens onder een grote boom naast een rivier die een baai instroomt. Echter met alle hektiek van de voorbereidingen was ik vergeten de schatkaart op te slaan, zodat we het van ons geheugen moeten hebben. Dagenlang varen we alle baaitjes in en kijken onder vele bomen maar we vinden het niet. We zijn erg verdrietig, al hebben we nog voldoende lekkernijen aan boord.
Als een groep vissersboten passeert vragen we om een vis. We krijgen echter een kist vol met kabeljauwachtige en eten vervolgens een week lang vis…….burp.





Iedere keer als er een storm dreigt, nemen we een rustdag en balen dat er niet genoeg stormen zijn. En we varen en varen, onder de mooiste regenbogen, langs brokken ijs, langs duizenden watervallen, altijd vergezeld door dolfijnen, zeeleeuwen en de regen.




De Santa Maria Australis een Duitse charterboot uit Ushuaia, bemand door onze vrienden Jochen en Peter, vaart ook naar het Noorden, aan boord hebben ze brandstof en voedsel voor ons. Dit was van tevoren geregeld om Rebellion wat lichter te houden. Als ze langs varen valt de wind weg. Sleepje?




Afijn, dat slepen duurt vier dagen waarbij we gezellig met onze vrienden op de SMA zitten. Het zijn allemaal jonge lui dus de sfeer is fantastisch. Vooral Melanie is helemaal blij. Eindelijk douche en warmte en goed voedsel. We eindigen in een baai met natuurlijke warmwaterpoelen. Te gek. Drie dagen lang liggen we in bad!!
Buitentemperatuur negen graden, ons badje erg warm.
De SMA bleef maar een dag en voer verder.

Wij wachten op goed weer om Golf de Penas uit te varen.
Eindelijk, een goede voorspelling: 15 knoop uit het Westen.
We vertrekken. De golven lijken hier alle kanten op te rollen en we worden allebei zeeziek. In de nacht varen we de Stille oceaan op.
Een snel dalende barometer doet mij vermoeden dat het weer niet doet als voor
speld. Ik roep de vuurtoren Cabo Raper op voor een weerbericht. Als reactie, nee 20 knopen uit het Noordwesten geen slecht weer op komst. Een uur later SECURITE, SECURITE, SECURITE. Storm op komst 40 tot 50 knopen, zoek een beschutte haven op. Afijn, we zijn vele mijlen uit de kust nu en beschutting is ver te zoeken. De storm zitten we uit op zee.
Allebei superziek, na beschut varen in de kanalen hebben we geen zeebenen. We gaan bijliggen. De boot maakt ontzettend veel water, door een gescheurd rubber in de kuipskist spuit het water de boot in, iedere keer als de cockpit zich vult met water.
Ik ben buiten en hou de boel in de gaten. Melanie ligt voor Pampus, als ik een keer naar binnen gluur schrik ik me rot. Het bakboord matras drijft weg. POMPEN!!
Afijn we pompen voor ons leven maar het water komt harder naar binnen dan wij het wegpompen. Theoretisch heet dat zinken geloof ik. Afijn. Dit gaat zo niet. Ik gooi de boot over de andere boeg (Stuurboord lekt niet), en improviseer een nieuwe pakking met mijn duikpak. Draai de boot weer over bakboord (weg van de kust). En pompen nu flink minder. Na 16 uur bijliggen neemt de wind af en zeilen we weer verder.

In regen en slecht zicht varen we Bahia Anna Pink in, zoeken een ankerplaats en aanschouwen de ravage. Alles maar dan ook alles is zeik en zeiknat.
Gelukkig zijn de meeste spullen goed opgeslagen in droogzakken en tonnen, maar dat geldt niet voor alles. En zoals blijkt zijn droogzakken niet altijd even droog. De computer en de externe harde schijf van Melanie, zijn allebei volledig doordrenkt en kunnen we weggooien. Melanie kan wel huilen en niet eens vanwege de computer maar het feit dat ze al haar foto’s van deze reis kwijt is. Alle foto’s. Alleen de mijne hebben we nog. Ik maak gemiddeld tien foto’s per week, zij vierhonderd. En die van haar waren stukken beter. Dus vandaar deze erg matige foto´s van wat toch wel de meest indrukwekende natuur moet zijn. Erg jammer.




Maar goed wij zijn weer beschut van de oceaan en varen door de kanalen richting ………

Dit begint wel erg langdradig te worden of niet? Jezus, oké ik sla een stuk over

En toen en toen en toen en toen





Waren we opeens spontaan op Chiloe, een fantastisch eiland (Engels landschap en klimaat). Totaal anders dan de afgelopen weken. Er is af en toe zon, beschaving, onze eerste auto, eerste internet en eerste supermarkt in twee maanden… Heel veel vissersboten en zalmkwekerijen. Vulkanen aan de andere kant van de golf.





Tijdmachine…………………………………. En toen en toen en toen en toen

Waren we opeens op plaats van bestemming, jachthaven Reloncalvi in Puerto Montt.

We hebben besloten de boot hier achter te laten een paar maanden terug naar Europa te gaan. Ik ben oom geworden? En dan weer verder te varen in de Zuidelijke zomer. Zo hebben we twee keer zomer en daar ben ik wel aan toe na vijftien maanden Patagonia.

Oké hier moet je het maar mee doen.





[Top]
 

Laatst bijgewerkt op 29 Mei 2010