Home Info Rebellion Media Contact Links Sponsoring
  Logboek Foto's

Interviews

   

22 Februari 2011

In Valdivia is het wachten op een goed window maar die lijkt voorlopig niet te komen. Dus installeren we ons in het centrum van de stad en gaan een beetje voorbereiden en relaxen. We verbouwen een zeiltje, Peter lapt mijn computer op, we gaan een beetje shoppen, stadje verkennen, koffie drinken met de Nederlandse consul en onze laatste pesos verpatsen in de kroeg.

Eindelijk een window, de 22januari vertrekken we, maar in ons enthousiasme zijn we sneller dan de Zuidenwind en varen de potdichtte mist in, de wind gaat liggen en wij wachten maar in Bahia Corral tot de volgende ochtend. De wind steekt op en weg zijn we. De tocht naar Juan Fernandez gaat rete snel. Mede omdat halverwege de quadrant van de Navik finaal afbreekt!! Nu moeten we dus met de hand sturen. Drie dagen lang blazen we met een daggemiddelde van 155mijl naar de eilanden waar we s’nachts aankomen en wachten op het eerste licht om te ankeren.

Ik heb genoten van de snelheid al ging die gepaard met een wat ruwe zee. Peter kan zich vooral de ruwe zee herinneren, de hele tocht heeft hij lopen kotsen, waarbij hij altijd blijft lachen (heel knap), de eerste etappe was hij ook al zo ziek. Nu eet hij al drie dagen niet en zelfs water kan hij niet binnen houden. Ik maak me zorgen maar hij nog meer. Afijn eerst maar even Robinson Crusoe eiland verkennen, dan zien we wel verder.

Echter de eerste nacht krabben we met het anker, iets wat mij nog nooit is overkomen. Als we wakker worden, hebben we geen 12 maar 27meter onder de kiel. En het anker komt niet meer omhoog. Tijd voor een duikje. We proberen onze nieuwe tropenwetsuits maar die blijken toch echt voor de tropen. Door de Humboldt stroom is het water hier best nog koud. Dus oefenen we wat freedive reddingstechnieken en bewaren het anker voor morgen. In mijn dikkere duikpak neem ik de volgende ochtend een duik en kom tot de verbazingwekkende ontdekking dat er een volledige quad (vierwielige motorfiets) aan mijn ketting hangt!! Hmmmm. Te diep om aan een ketting te gaan sjorren, lenen we een duikset en Peter gaat de diepte in om het zooitje los te maken. Voor het naar bovengaan verwijdert hij ook nog even de jas die om het anker gewikkeld zat!!

Tijdens de grote aardbeving van vorig jaar is het kleine eilandje Robinson Crusoe geraakt door een Tsunami. Hierbij zijn 16 mensen omgekomen en is het halve dorp inclusief de school, bibliotheek, postkantoor,havenkantoor en alle winkels weggespoeld. Nu een jaar later zijn de bulldozers nog het puin aan het ruimen. Het is supertriest. Maar het leven gaat door en er worden overal nieuwe huizen gebouwt, de meeste nu hogerop in de heuvels....
Een groot deel van het puin ligt op de bodem van de baai en vormt dus een gevaar voor de ankerende boten....

Het eiland is wonderschoon en je kunt er prachtig wandelen. Van Meneer Selkirk

(Robinson Crusoe) is echter weinig terug te vinden, was het museum ook weggespoeld?

Peter heeft besloten niet verder mee te gaan. Een begrijpelijk besluit van deze landrot, maar toch vervelend om te horen. We zouden samen het komende half jaar naar Fiji varen, duizend atolletjes gaan verkennen en vooral heel veel freediven, kokosnoten verzamelen, vissen vangen, mango’s eten en in onze hangmatten boeken verslinden.

Dat feest gaat dus niet door. Alleen door die stomme maag van hem.
Dus Peter gaat weer naar het continent en nieuwe plannen maken.
Ik vaar alleen naar Polynesie.

Peter knipt mijn haar nog even, omdat hij wel terugkeert naar de beschaving mag ik het zijne niet meer knippenJ

Dag van vertrek, ik zet Peter af op het strand met al zijn spullen en wenst hem het beste. Ikzelf ga nog even kijken of Senora Flora thuis is. Zij verkoopt namelijk advocados. Ja ik heb geluk. We raken aan de praat en ze vertelt uitgebreid over haar eiland waar ze al haar hele leven woont en ze is erg oud dus ze weet een hoop te vertellen.

Hoeveel wil je er hebben lieverd, vraagt ze. Ik informeer nog een keer naar de kilo prijs. Voor mij is het gratis! Ohh maar je moet toch ook wat verdienen? Ze wilt er niets van weten. Als ik zeg dat het zowel genoeg is zegt ze nee je krijgt er meer, het is heel ver naar paaseiland. Wat een schat...

Goed ik vertrek, hijs het anker op en ..... weer vast. Niet te filmen. Ik duik het water in zonder wetsuit en vindt mijn ankerketting verwikkeld om een dak!! Een wat? Een dak! Een 10 bij 6meter golfplatendak met alle balken er nog onder, je zou het zo kunnen opduiken en op je nieuwe huis kunnen plaatsen.
Afijn na een hoop gesjor en gebibber is het vrij en heb ik er wat snijwonden bij aan handen en voeten. Maar ik kan vertrekken. Als ik wegzeil komt er net een cruiseschip aanvaren. De vorige bleef vijf uurtjes ofzo.

Het is moeilijk wegkomen uit de luwte van het eiland. Maar als dat eenmaal lukt is er genoeg wind.

De eerste ochtend, nog net geen licht.
Grote klap, de boot loeft opeens op, wat de neuk. Het roer van de Navik is eruit geklapt. Er zit een safety-release op. Bij nadere beschouwing is niet alleen het veiligheidsveer los gesprongen maar de as van het roer afgebroken. Dat is schrikken na pas een dag op zee, ik moet nog zo ver. Zou ik iets geraakt hebben? Snel te werk, de boot gaat tekeer op de golven. Ik moet flink graven om de reserve roeras te vinden. Hebbes, nu het roer omwisselen, monteren en weer verder varen.
Ik besluit dat ik geneigd bent om altijd maximaal hoeveelheid zeil te voeren maar dat die navik daar gewoon echt niet tegen kan op den duur. Dus ik ga het wat rustiger aan doen.

De rest van de tocht verloopt zonder bijzonderheden of schade, de wind komt bijna altijd

schuin van achter, nooit waait het hard. Ik vindt continue visjes en inktvisjes aan dek. Als ik eindelijk zelf gaat vissen verdwijnt er een hele grote tonijn met mijn rapala. De wartel brak gewoon af. Balen zeg. Zet er een nieuwe op en binnen twee uur weer beet. Deze keer lukt het wel om binnen te halen. Tijdens het schoonmaken glipt er iets tussen mijn vingers door als ik zijn ingewanden eruit trekt. Plats nog een vis. Er zat een vis in de vis.
Verder maar een dag windstil, ik lees een beetje en kook veel en uitgebreid.
Op een dag zie ik een walvis onder de boot door zwemmen maar hij zwemt verder en komt niet meer terug. Freaky. En toen na 1900mijl was ik er opeens. Paaseiland, wow.



























[Top]
 

Laatst bijgewerkt op 23 Februari 2011