Home Info Rebellion Media Contact Links Sponsoring
  Logboek Foto's

Interviews

   

8 Juli 2013

GAME OVER!

Een week ben ik alweer in Nederland. Na aankomst in de Carieb is alles in stroomversnelling gegaan. Na Martinique vaar ik naar Iles des Saintes bij Guadeloupe, ik duik en ontmoet wat mede zeilers. Het is heel mooi maar mijn hoofd zit al in Nederland, ik ben mijn toekomst aan het plannen.

Als laatst doe ik Sint Maarten aan. Een verschrikkelijk eiland, maar je kunt er wel van alles krijgen voor de boot. Ik repareer de windgenerator, gooi de boot vol met voer en breng wat tijd door met Melanie, een oud bemannigslid die hier nu woont. Daarnaast is het wachten op mooi weer. Dat wilt maar niet komen, het Azoren hoog ligt ‘verkeerd’ en er is tegenwind. Ik verveel me, breng mijn tijd door met wat kaaskoppen die hier in groten getale voor anker liggen.

En dan is er goed weer. Ik zeil vlot naar Bermuda, wat net noordelijk genoeg ligt om aangenaam van temperatuur te zijn. Het is hier heel relaxed, mensen zijn vriendelijk, alles is schoon, toppie. Vroeger zeiden ze dat ze bij de Carieb hoorde. Nu de Carieb veranderd is in een grote pauperzooi, liggen ze slechts voor de oostkust van Amerika.....

Ik blijf een paar dagen, als er fantastisch weer voorspeld wordt ga ik.

Ik vaar noord tot bijna op de Grand Banks (New Foundland), volgens de kaart bevindt ik me in een gebied waar in dit tijd van het jaar ijsbergen voorkomen, de Titanic ligt hier ergens onder me. Maar ik maak me meer druk om de grote hoeveelheid walvissen die ik tegenkom. Het is ondertussen erg koud en de zon laat zich ook niet meer zien. Het quadrant van de Navik begint wel erg veel speling te vertonen en ook de VHF antenne komt los. Ik verleg mijn koers richting Azoren.

Het voordeel van geen wind hebben is dat de golven afnemen. Ik klim de mast in om de antenne vast te zetten wat maar half lukt met tie-wraps en duct tape. Ook vervang ik de bouten van de Navik. Zo kan ik toch direct naar Engeland. De hele oversteek wordt ik geplaagd door licht weer maar ook drie overtrekkende depressies. De verwachtte westenwinden en golfstroom die mij een hele snel trip hadden moeten bezorgen willen dit jaar niet zo. Uiteindelijk wordt het de langzaamste oversteek ooit. Op een gegeven moment wilt mijn server niet meer werken en kan ik geen weerberichten meer binnenhalen. Gelukkig heb ik genoeg belminuten over op de iridium en bel gewoon mijn vriend Florian die dagelijks, tot aan het Kanaal, Erwin Kroll voor me speelt.

En toen was ik in Falmouth. Na een paar dagen rust vaar ik naar Brighton waar ik mijn vriend Harry opzoek, we gaan een dagje klimmen maar de voorspelling is goed en ik ga verder. Een stop in Nieuwpoort en na 6jaar 10maanden en 21dagen vaar ik weer door een sluis (dezelfde). Hallo Haringvliet, hallo Hellevoetsluis, hallo Yagra.

En ze leefden nog lang en gelukkig.........

The End









[Top]
 

Laatst bijgewerkt op 18 Juli 2013